LIROGON

Lirogony są znane z wyjątkowej umiejętności imitowania dźwięków otaczającego świata, w tym innych zwierząt, zjawisk pogodowych oraz maszyn stworzonych przez człowieka. Gdyby ktoś jednak pomyślał, że nowy zbiór Marcina Ostrychacza to popis literackiej żonglerki, byłby to mylny trop. Po pierwsze, mamy do czynienia z ukształtowanym i autentycznym głosem, który wyróżnia się wyjątkową skromnością. Po drugie, wszechstronność lirogonów inspiruje poetę z Poznania do postrzegania nie tylko zjawisk akustycznych, ale również umiejętności łączenia i uczestnictwa w rozmaitych aspektach życia za pomocą sztuki i techniki. Polska poezja nie zna jeszcze tomu, który z takim rozmachem – biorąc postantropocentryczną perspektywę, ale nie rezygnując z humanistycznego ducha – odkrywałby na nowo świat, jednocześnie go oczarowując i rozbrajając mity. Ostrychacz mieszając w swoim tomie historyczne i prehistoryczne czasy, pozostaje wierny materializmowi historycznemu. Jego wersy rozbrzmiewają symfonią świata, a jednocześnie oferują czytelnikowi spojrzenie z perspektywy wprawnego fotografa przyrody. Ten zbiór wrażliwie reaguje nie tylko na kwestie ekologiczne i duchowe aspekty ochrony Ziemi, ale także na polityczne zagadnienia związane z równouprawnieniem i antykolonializmem.