Legalność i prawomocność

W swojej analizie konstytucji weimarskiej Carl Schmitt, uznawany za jednego z najbardziej znaczących i jednocześnie kontrowersyjnych niemieckich filozofów prawa XX wieku, ujawnia fundamentalne słabości demokratycznych systemów rządzenia. Schmitt uwypukla problematyczne aspekty parlamentarnej demokracji, której formalizm w zakresie legalności może prowadzić do niepożądanych skutków, takich jak brak prawa do oporu oraz możliwość legalnego eliminowania opozycji mniejszościowej przez większość. Demokracja, w jego rozumieniu, jest krótkowzroczna i zależna od chwilowych decyzji większości społeczeństwa, które w plebiscytach często reaguje impulsywnie. Legalizm prawa, zdaniem Schmitta, nie wymaga legitymizacji, co antyliberałowie jak on postrzegają jako brak prawdziwej prawomocności. Próby wypełnienia tego braku, jakie znamy z historii, niejednokrotnie prowadziły do niebezpiecznych rezultatów. Niezwykle istotne jest, że książka ta powstała w 1932 roku, tuż przed dojściem Hitlera do władzy, stanowiąc kluczowy dokument, który również rzuca światło na zaangażowanie Schmitta w wydarzenia z 1933 roku. Choć w tekście pojawia się ideologia nazistowska, nie jest ona przedstawiona jako preferowana opcja. Ironia losu tkwi w tym, że weimarska konstytucja z 1919 roku przetrwała okres rządów nazistowskich, a została zastąpiona w 1949 roku przez nową, opartą na tych samych demokratycznych wartościach.