Langer

Piotr Langer nie wymaga opisu.
Kocham ten opis. Ale jednak pokuszę się o napisanie kilku słów.
Prawie połknęłam ją za jednym zamachem, ale jednak się powstrzymałam i dawkowałam sobie przez tydzień. Jakież to było arcygenialne! Brak mi słów. Kilka dni temu pod prysznicem zamyśliłam się nad fabułą i umyłam ciało szamponem do włosów Tak mnie porwała! Już po pierwszych stronach tego dzieła stwierdziłam, że będzie to powieść dla ludzi o mocnych nerwach. Bądź tych o których autor wspomina w posłowie - świrów ze spaczoną psychiką, których Piotr Langer w jakiś pokręcony sposób fascynuje, a nawet pociąga - tak, zaliczam się do tej kategorii. Ta historia jest ostro powalona w każdym tego słowa znaczeniu. Mamy w niej wgląd w przeszłość Piotra, w to dlaczego jest jaki jest. Zanurzamy się w tajniki jego umysłu, wszelkie myśli i uczucia (?). Fascynujące. Jakby tego było mało, wszystkie pozostałe postaci są napisane równie doskonale. Nawet nie wiedziałam, że potrzebuję więcej mojego ulubionego prokuratora Pederborna, a jednak tak było. Nastrój każdego rozdziału jest wręcz namacalny przy przewracaniu stron. Przepadłam i potrzebuję więcej! Chyba szybko zabiorę się za tom drugi.

3/5
Postać Langera pojawia się często w książkach Remigiusza Mroza, zaczynając już od I tomu Chyłki, a (póki co) kończąc na owej powieści. Niektórych wręcz irytował fakt pojawiania się bohatera w kolejnych częściach, zwłaszcza gdy istniało przekonanie, że dana sprawa nie ma nic z nim wspólnego, a i on zdecydował się odpuścić.
Dlatego sądziłam, że „Langer” będzie zwieńczeniem całej „działalności” kryminalnej, pożegnanie z czynionymi przez niego przestępstwami. Jednak końcówka dobitnie mi pokazała, że nieco się pomyliłam. Oczywiście powiązane było to z moim niemałym rozczarowaniem. Autor typowo jak w innych swoich publikacjach powiela schemat i pokazuje, że żadna era wcale się nie kończy (a szkoda, bo można mieć wrażenie przesytu).
Bardzo nie podobało mi się podejście do zbrodni. Jest to tragedia ludzka, często ponosi wiele ofiar, a na pewno nie jest powodem do żartów. Wiadomym jest to, że inaczej na ten temat będzie wypowiadał się seryjny morderca, a inaczej choćby policjant. Mimo to, dialogi są naprawdę żenujące. Podejście do sprawy oraz chełpienie, przechwalanie wprawiały mnie w konsternację. Jak wiadomo, zagadki kryminalne, węszenie tropów, szukanie odpowiedzi nas, jako ludzi bardzo interesuje. Często czytamy książki w takiej tematyce, bo jesteśmy zaciekawieni śledztwem oraz tym, dokąd nas to doprowadzi. Jednak to nie jest to samo, co zuchwałość jednostek biorących udział w kryminałach Mroza. Nazwałabym to „bawieniem się zbrodnią”, co dla mnie ma wydźwięk negatywny.
Rzecz, która mi się podobała to przytaczane fragmenty z historii dzieciństwa tytułowego bohatera. Bardzo lubię takie urozmaicenia, zwłaszcza, gdy ma nam to zobrazować wpływ na przyszłość, lub odniesienie do tego, czy dane zjawisko występowało zawsze u danej osoby, czy było choćby konsekwencją traumatycznych wydarzeń.
Te zaskoczenia mające miejsce w książce, uważam dość przewidywalne i powielane ogólnie w popkulturze (spotykałam się z nimi nawet w serialach). Jest to dość popularny motyw, więc czy satysfakcjonujący?

Piotr Langer to postać, której trudno przejść obojętnie obok. Nie dlatego, że sam o to zabiega, ale dlatego, że jego autentyczność i konsekwencja same się narzucają. To człowiek, który zamiast dopasowywać się do schematów, woli je rozbrajać i podważać, pokazując, że niezależne myślenie nie jest już luksusem – jest koniecznością. Jego obecność, zarówno w przestrzeni publicznej, jak i w działaniach, które podejmuje, wywołuje reakcję: inspiruje, prowokuje do refleksji, a czasem wręcz zmusza do tego, by na chwilę zatrzymać się i przemyśleć własne podejście do rzeczywistości.

Wyróżnia się wyrazistością poglądów – nie chodzi tu o krzykliwość czy szukanie taniej sensacji, lecz o jasność i odwagę w stawianiu tez. To typ osobowości, który nie tylko mówi o ideach, ale realnie je wciela w życie. Widać u niego spójność: to, co deklaruje, idzie w parze z tym, jak działa. W świecie pełnym pozorów, połowicznych opinii i zachowawczości, taka konsekwencja staje się nie tylko cenna, ale wręcz magnetyczna.

Jego siła tkwi także w sposobie, w jaki potrafi przekazywać swoje myśli – bez zbędnego patosu, a jednak z takim ładunkiem treści, że trudno przejść nad nimi do porządku dziennego. To osoba, która nie narzuca się, ale jeśli już zabiera głos, robi to w sposób, który zostaje w pamięci na długo. Dzięki temu zdobył uznanie w różnych środowiskach – od ludzi poszukujących świeżego spojrzenia na sprawy społeczne, po tych, którzy cenią inspirujące przykłady działań niezależnych od głównego nurtu.

Podsumowując – Piotr Langer to nie tylko nazwisko, ale przede wszystkim symbol postawy, która łączy odwagę myślenia, spójność działania i umiejętność inspirowania innych. W czasach, gdy łatwo zgubić się w chaosie informacji i powierzchownych narracji, jego obecność jest jak kompas, wskazujący, że autentyczność i konsekwencja wciąż mają realną wartość.

To moja druga książka Mroza po Hashtagu i jestem zaskoczona. Langer był cięższy w odbiorze w porównaniu do wspomnianej pozycji, nie tylko ze względu na szokujące sceny pełne przemocy, ale i perspektywę Paderborna. Ta na początku była dla mnie nużąca, prawdopodobnie ze względu na zbyt duży kontrast z perspektywą Langera, natomiast po skończeniu lektury myślę, że autor miał rację wspominając, że bez Paderborna nie dokończyłby tej powieści. Jedyną wadą była dla mnie nierówno rozgrywająca się akcja, gdzie mam wrażenie cała została skoncentrowana na końcówce. Osobiście wolę powieści, gdzie każdy rozdział stopniowo buduje napięcie. Mimo wszystko uważam Langera za świetną książkę. Nie miałam styczności z wcześniejszymi książkami dotyczącymi Joanny Chyłki, ale nie utrudniło mi to zagłębienia się w historię Piotra. Uważam, że Langer jest dobrym wyborem na rozpoczęcie przygody z powieściami Mroza. Domyślam się jednak, że po przeczytaniu innych jego pozycji zauważyłabym jakieś niuanse. Polecam dla osób o mocniejszych nerwach.