Widok cudzego cierpienia

Autorka w swojej pracy powraca do głębszych refleksji na temat przedstawiania cierpienia w mediach, koncentrując się głównie na fotografii wojennej. Książka, powstała w czasach bezpośrednio po ataku na World Trade Center, jest osadzona w istotnym kontekście historycznym, co ma znaczący wpływ na jej treść i emocjonalny wydźwięk. W naszym współczesnym świecie, gdzie codziennie stajemy wobec niekończącego się strumienia obrazów pełnych brutalności, po wydarzeniach takich jak ludobójstwo w Rwandzie czy wojna w byłej Jugosławii, naglące stają się nowe pytania i dylematy etyczne dotyczące pokazywania cierpienia.

Susan Sontag ostro krytykuje hipokryzję zachodniego świata i dwulicowość w prezentowaniu bólu, nieszczęść i śmierci. Analizuje, jak fotografia wpływa na kształtowanie zbiorowej pamięci oraz naszego podejścia do historii. Tym razem skupia się jednak nie na osobie fotografa, lecz na widzu, który musi określić swoje podejście do obrazów cierpienia innych — żadna perspektywa nie pozostaje bezstronna.