Widok cudzego cierpienia

Susan Sontag w swojej książce rozwija i rozbudowuje tematy zawarte w "O fotografii", koncentrując się szczególnie na przedstawianiu cierpienia w mediach, ze szczególnym uwzględnieniem fotografii wojennej. Nie sposób przeoczyć wpływu, jaki na treść tej publikacji wywarły wydarzenia historyczne, w tym atak na World Trade Center. Żyjemy w epoce, w której codziennie jesteśmy bombardowani obrazami przemocy, co pogłębia wyzwania związane z moralnymi kwestiami przedstawiania cierpienia — od czasów ludobójstwa w Rwandzie, przez konflikt w byłej Jugosławii, aż do współczesnych możliwości prowadzenia wojen na odległość.

Sontag dociekliwie analizuje hipokryzję Zachodu i podwójne standardy, jakie stosuje w ukazywaniu nieszczęścia oraz bólu. Skupia się na funkcji fotografii w kształtowaniu zbiorowej pamięci i naszego podejścia do historii. Tym razem jednak nie fotograf, a widz staje w centrum jej rozważań. To widz musi się zmierzyć z własną reakcją na widok cudzej krzywdy, przy czym żaden ogląd tego rodzaju nie jest pozbawiony własnych uprzedzeń czy założeń.