Poniedziałkowe dzieci

Lato, kiedy zmarł John Coltrane, było czasem miłości, zamieszek i przypadkowych spotkań, które zmieniały życie. Dla Patti Smith i Roberta Mapplethorpe’a jedno takie spotkanie w sercu Brooklynu otworzyło drzwi do świata sztuki, miłości i wspólnego tworzenia. Patti stała się poetką i piosenkarką, podczas gdy Robert rozwijał swój unikalny styl w fotografii. Obdarzeni nieskazitelną niewinnością, przemierzali Nowy Jork – od Coney Island po Czterdziestą Drugą Ulicę – aż po słynne grono z Kansas City związane z Andy’m Warholem.Rok 1969 przyniósł im nowe życie w hotelu Chelsea, gdzie wkroczyli do środowiska pełnego zarówno cieszących się uznaniem, jak i owianych złą sławą artystów. To tutaj zawarli obietnicę o wzajemnej opiece. „Poniedziałkowe dzieci” to historia miłości, która kończy się w tonacji elegijnej, równocześnie będąc hołdem dla Nowego Jorku przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych – metropolii pięknej i pełnej demonów, przedstawioną niczym prawdziwa baśń o dwojgu młodych artystach na progu sławy.W tej książce, Patti Smith, znana jako matka chrzestna punk rocka, odsłania nie tylko swoje uczucia do kochanka i przyjaciela, ale również czasy schyłku lat sześćdziesiątych – epoki pełnej idealizmu, naiwności i szaleństwa. Nowojorska odyseja tych zbuntowanych artystów rozgrywa się w tle bohemy, hotelowych wnętrz i klubów undergroundowych, a ich buntownicza natura odzwierciedla niechęć do dorastania.Dla miłośników Patti Smith i Roberta Mapplethorpe’a, ta książka jest niecierpliwie wyczekiwaną perełką. Ci, którzy dopiero odkrywają tę dwójkę, mają okazję zagłębić się w ich niezwykłą relację. Ta opowieść jest nie tylko o miłości, ale i o sile słów „nie rozdzielimy się”, które mają większe znaczenie niż przysięga „miłość do grobowej deski”. Mikołaj Grynberg przypomina, że cena niezależności artystycznej bywa wysoka, a celebryckie światło potrafi być bezlitosne.Novika przyznaje, że mimo iż twórczość Patti Smith nie zawsze była jej bliska, to barwa jej głosu i autentyczność zawsze ją inspirowały. „Poniedziałkowe dzieci” to nie tylko poruszająca opowieść o miłości, ale i o dojrzewaniu do roli artysty. Jak podkreśla Katarzyna Staszko, Nowy Jork lat siedemdziesiątych, z jego beatnikowo-rockandrollową atmosferą, jest wyjątkowym tłem dla tej historii.Edmund White z „The Guardian” zauważa, że książka odzwierciedla wszystko to, co czyniło Nowy Jork tamtych czasów ekscytującym – opowiada o lękach, biedzie, ale i o wzniosłości sztuki oraz poczuciu bycia spadkobiercą wielkich tradycji artystycznych. W małej artystycznej społeczności tamtych lat, śledzonej z uwagą przez media, Nowy Jork rozkwitał jako kulturalne centrum Zachodu.