Homo ludens. Zabawa jako źródło kultury

Johan Huizinga, orientalista z wykształcenia, przez wiele lat pełnił rolę profesora historii kultury na Uniwersytecie w Lejdzie w Holandii. Jego nazwisko jest rozpoznawalne na całym świecie, głównie dzięki dwóm kluczowym dziełom: "Jesieni średniowiecza" oraz "Homo ludens". Ta druga książka, wydana w 1938 roku, nieustannie przyciąga uwagę historyków i filozofów kultury swoimi nowatorskimi i inspirującymi spostrzeżeniami. Dzięki niej, pod koniec XX wieku, zrodziła się nowa dziedzina badań - ludologia. Huizinga podkreśla, że gra czy zabawa stanowi fundamentalny element kultury, przejawiający się w różnych jej aspektach. Nie jest to zwykła forma rozrywki, lecz forma współzawodnictwa, rywalizacji, która na przestrzeni czasu przerodziła się w ustrukturyzowane instytucje. Wprowadza on pojęcie "ludiek", aby uchwycić złożoność "ludycznego" charakteru kultury. Huizinga nie twierdzi wprost, że kultura to tylko zabawa, lecz umiejętnie pokazuje, jak z "ludycznych" zachowań ludzi wyłaniają się różnorodne zjawiska kulturowe, takie jak wojna, prawo, nauka, poezja czy sztuka. Jego koncepcja ludyczności współtworzy obraz dzieła, które tworzy homo faber.