Kolacja w mieście

„Ogarniało go poczucie frustracji, że nie mógł być jednocześnie we wszystkich tych miejscach, które w jego wyobraźni rozciągały się bez końca, daleko poza jego zasięgiem. Nagle uwagę przykuło mu brzmienie jego własnego głosu, który wydawał się szorstki i przesadzony, a od kwadransa powtarzał te same słowa: 'Życie jest smutne, to idiotyczne'. Wykonał wtedy mimowolny gest prawą ręką, podkreślając ostatnie słowo ruchem laski. Uświadomił sobie ze smutkiem, że te automatyczne słowa były jedynie trywialnym odbiciem wizji, których prawdopodobnie nie dałoby się w pełni wyrazić.Niestety, natężenie mojego szczęścia czy cierpienia jest niewątpliwie ogromne, lecz ich intelektualna treść pozostaje niezmienna. Moja radość jest impulsywna, osobista; nie potrafię jej wytłumaczyć innym, a gdybym teraz pisał, mój styl wciąż obarczony byłby tymi samymi niedoskonałościami i przeciętnością, jak zwykle. Na szczęście stan fizycznego błogostanu, którego doświadczał, chronił go przed długim zamyśleniem, zapewniając mu najwyższe ukojenie i zapomnienie. Na bulwarach ludzie mijali go, a ON darzył ich sympatią, czasem spotykaną z wzajemnym gestem.”