Kobieta epoki wiktoriańskiej

Autorka tej pracy, jako pionierka wśród polskich badaczy historii nowożytnej, zdecydowała się zmierzyć z zagadnieniami, które do tej pory były niedostatecznie reprezentowane w polskiej historiografii. Jej badania oparte są na szerokiej gamie źródeł anglojęzycznych, a efekt jej pracy został wysoko oceniony. Książka stanowi zarówno opis, jak i wytłumaczenie problematyki tożsamości i cielesności kobiet w wiktoriańskiej Anglii, oferując jednocześnie oryginalną interpretację tematów. Autorka wykorzystała różnorodne teksty anglojęzyczne, w tym literaturę piękną, filozoficzną, poradniki oraz materiały ikonograficzne, co pozwoliło jej na dogłębną analizę tematu.W książce, która jest zdaniem Krzysztofa Jakubiaka inspirująca dla polskiej historiografii, znajdziemy sześć rozdziałów. Pierwszy analizuje zależności między społecznymi konstrukcjami kobiecości a medycyną w epoce wiktoriańskiej, drugi rozważa ograniczającą rolę ideologii macierzyństwa, trzeci koncentruje się na dominujących koncepcjach ciała i seksualności kobiet. Kolejne rozdziały badają deterministyczne poglądy biologiczne, przedstawiając intelektualne podporządkowanie kobiet, oraz analizują konstrukcje „chorobowej” kobiecości, takie jak histeria. Ostatni rozdział to próba analizy i podsumowania przedstawionych tematów.Autorka zdaje sobie sprawę z pewnych jednostronności swojej pracy, wynikających z ograniczonego zakresu analizowanych problemów oraz skupienia na kobietach z wyższych klas społecznych. Jej badania koncentrują się na wybranych dyskursach kobiecości, oferując wnikliwe, choć nie zawsze pełne spojrzenie na wiktoriańską rzeczywistość. Jest świadoma różnorodności w obrębie tej epoki, zarazem podkreślając, że zmiany w relacjach społeczno-kulturowych były stosunkowo niewielkie. Chociaż akceptowalne formy kobiecości różniły się w kontekście różnych klas społecznych, obraz jest skupiony na wyższych warstwach, co stanowi główny obszar jej zainteresowania.