Każdy z nas był ludzkim embrionem

Od stu lat ludzkość zmaga się z nieprzerwanymi zagrożeniami dla istnienia. Wstrząsające skutki pierwszej wojny światowej doprowadziły do strat rzędu dziesięciu milionów osób, podczas gdy druga wojna światowa pociągnęła za sobą tragiczny bilans pięćdziesięciu pięciu milionów ofiar. Jednakże najbardziej niepokojącym konfliktem, trwającym do dziś, jest wojna przeciwko nienarodzonym dzieciom — jej ofiarą padło już niemal miliard istot. Co roku na świecie przeprowadza się około pięćdziesięciu milionów aborcji, co przekłada się na dzienną utratę około stu czterdziestu tysięcy ludzkich istnień.Obrońcy prawa do aborcji często podkreślają, że każda kobieta ma niezbywalne prawo do decydowania o własnym ciele. Rzeczywiście, posiadamy prawo do wolności osobistej i podejmowania decyzji o swoim życiu. Niemniej jednak, korzystając z tej wolności, musimy również uznawać prawa innych do własnej egzystencji. Choć kobieta ma prawo do własnych wyborów, nienarodzone dziecko, które nosi, również posiada fundamentalne prawo do życia. Trudno sobie wyobrazić, by dziecko, którego życie zostało ocalone, mogło później zarzucać matce, że nie zdecydowała się na aborcję. Proces decyzyjny, który pozwala matce zadecydować o odebraniu życia dziecku, staje przed mocnym etycznym wyzwaniem.Aborcja oznacza przerwanie życia dziecka przed jego narodzeniem; akt ten porównywalny jest moralnie do zabójstwa osoby, która już się urodziła. Kościół katolicki od początku swego istnienia uznawał aborcję za formę dzieciobójstwa i niezmiennie nauczał tego przez niemal dwa tysiące lat. Osoby, które dopuściły się aborcji, są obłożone surowymi sankcjami, z ekskomuniką włącznie, podkreślając tym samym powagę tego czynu. Jednocześnie Kościół zachęca do szukania dróg nawrócenia i odkupienia dla tych, którzy zbłądzili.