Jusuf i Zeliha

Historia Jusufa i Zelihy należy do najbardziej cenionych opowieści w literaturze Bliskiego Wschodu, Środkowego Wschodu oraz Indii w czasach panowania Wielkich Mogołów. Obok opowieści o Lejli i Medżnunie oraz Hüsrewie i Szirin, cieszy się niezmienną popularnością. Nazywana "najpiękniejszą z opowieści", została stworzona przez Szejjada Hamzę, wędrownego derwisza propagującego idee sufizmu w XIV-wiecznej Anatolii. Jego dzieło jest najstarszą turecką wersją historii Jusufa i Zelihy, napisaną z myślą o recytacjach meddahów – opowiadaczy, którzy swoją sztuką przemawiali do wyobraźni słuchaczy. Rękopis poematu, z którego pochodzi polskie tłumaczenie, datowany jest na 1448 rok. Przekład autorstwa Małgorzaty Łabęckiej-Koecherowej jest wyjątkowy, ponieważ z sukcesem zachowuje esencję i urok oryginalnego utworu, któremu bliski jest styl ludowych opowieści. Tłumaczka zadbała o to, by w polskiej wersji nie zabrakło tureckich powiedzeń i zwrotów, co jest szczególnym wyzwaniem w przekładach literackich. Warto podkreślić, że do tej pory utwór ten nie był dostępny w żadnym innym języku europejskim, co czyni to tłumaczenie szczególnie ważnym i unikalnym wkładem w literaturę światową.