Jezioro marzeń

Na pierwszy rzut oka atrakcyjna i sympatyczna Zoe ma wszystko, czego potrzeba do szczęścia – niezawodnych przyjaciół i członków rodziny, którzy ją wspierają, i świetną pracę. Zoe jest utalentowaną kucharką i cukiernikiem, a także ma uroczego, bezczelnego kota, którego kocha. Ale jeśli chodzi o związki, sprawy wyglądają dla niej raczej ponuro. Po tym, jak jej były mąż, który ujawnił się jako homoseksualista dopiero podczas ich małżeństwa, rozwiódł się z nią, nie ma ona ochoty na innego mężczyznę, ponieważ najwyraźniej wszyscy mężczyźni najpierw postrzegają ją jako atrakcyjną kobietę i obiekt seksualny, który chcą zdobyć na jedną noc. A Zoe chce czegoś więcej. Potajemnie marzy o stałym i szczęśliwym związku.

Ze wszystkich ludzi Alex Nolan, uzależniony od alkoholu budowlaniec, który właśnie zbankrutował i ma jej pomóc przerobić dom jej chorej na demencję babci tak, by nadawał się dla osób niepełnosprawnych, sprawia, że serce Zoe zaczyna bić szybciej. Choć Alex jest piekielnie atrakcyjny, również ma problemy i boi się prawdziwej miłości jak diabeł święconej wody. Czy Zoe zdoła jeszcze podbić zatwardziałe serce powściągliwego mężczyzny i wykrzesać z niego żar uczucia?

„Jezioro marzeń" jest absolutnie wspaniałe! Alex, który pojawił się również w poprzedniej powieści o zatoce Friday, nie jest łatwym bohaterem. Zachowanie jego niekochających rodziców, którzy w tamtym czasie byli alkoholikami, przysporzyło mu wiele kłopotów i sprawiło, że zamknął się na wszystkich kochających ludzi w obawie, że jeszcze kiedyś się rozczaruje. Jego obojętność odczuwają również jego bracia, Sam i Mark. We fragmentach powieści, które dotyczą wszystkich trzech braci, Lisa Kleypas daje też bardzo wyraźnie do zrozumienia, jak niepewni siebie są Sam i Mark w kontaktach z Alexem i jak bardzo miotają się między miłością i uwielbieniem dla starszego brata a niezrozumieniem, że nie potrafi on okazać im miłości.

Po tym jak małżeństwo Alexa nie udaje się, a firma, którą prowadził (jego jedyna podpora w życiu) również bankrutuje, stan psychiczny Alexa jest całkowicie zdruzgotany i zaczyna on regularnie pić, co autorka przedstawiła bardzo wiarygodnie, tak że można się dość dobrze wczuć w jego postępujący nałóg. Kiedy poznaje Zoe, jest to punkt zwrotny w jego życiu, ale najpierw Alex musi się nauczyć, że on też zasługuje na prawdziwą miłość.

Wątek miłosny pomiędzy Zoe i Alexem rozwija się w nieco powściągliwym tempie, co zdecydowanie jest plusem dla wiarygodności tej historii. Jedynie samodzielne odstawienie alkoholu przez Alexa wydało mi się niekoniecznie przekonująco przedstawione, bo tak intensywnie pijąca osoba jak Alex raczej nie byłaby w stanie tak szybko wycofać się w prawdziwym życiu. Ale to jedyna krytyka, jaką mam wobec tej książki; poza tym historia Alexa i Zoe dostarczyła mi wspaniałej rozrywki.

Jako fance opowieści o magii i bytach nadprzyrodzonych oczywiście spodobało mi się również to, że w "Jeziorze marzeń" autorka decyduje się na powrót tego motywu do książki. Wspaniałe! Nie mogę przestać zachwycać się tą książką, wiec jedynie dodam, że szczerze ją polecam i liczę na to, że w końcu ukażą się w Polsce kontynuacje tej historii!

Zoe jest tym, co można nazwać spełnieniem marzeń każdego mężczyzny. Blondynka, długie nogi, zmysłowe krągłości. Ale sama wcale nie jest z tego zadowolona, bo zawsze jest sprowadzana do swojego wyglądu. A to nic jej w życiu pozytywnego nie przyniosło, nawet mąż nie potrafił jej zatrzymać przy sobie. Ogranicza się więc do tego, co potrafi i lubi... zajmuje się więc gotowaniem i pieczeniem w małym pensjonacie w zatoce Friday. Ale wtedy jej babcia się rozchorowuje i Zoe uświadamia sobie, że musi się nią zająć. Więc staje się konieczne, aby przekształcić mały domek tak, aby był dostosowany do potrzeb babci i nikt inny nie wydaje się do tego odpowiedni tak, jak Alex Nolan. Mężczyzna nadużywa alkoholu i jest zrzędliwy, ale mimo to Zoe przekonuje się, że ją do niego ciągnie i otrzymuje niespodziewaną pomoc, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki...

„Jezioro marzeń" mnie zachwyciło! Po prostu uwielbiam książki Lisy Kleypas i szczególnie te dziejące się w zatoce Friday. Ma się wrażenie, że to miejsce jest magiczne – a właściwie takie jest, jeśli zagłębicie się w kolejne tomy. Wszystko wydaje się tu możliwe. Nieważne, jak bardzo coś było złe, tutaj przychodzi odpoczynek, tutaj spełniają się życzenia, których nawet nie chciało się wypowiedzieć i tutaj dobry duch zawsze wydaje się rozdawać dużą porcję miłości. Jest to więc miejsce, do którego chciałoby się przenieść – albo przynajmniej pojechać na wakacje.

Zoe od razu przypadła mi do gustu. Po raz kolejny widać, że olśniewający wygląd raczej nie ułatwia życia. A jednak Zoe to naprawdę sympatyczna, dająca się lubić postać, która tak naprawdę nie miała w życiu łatwo. Chętnie spróbowałabym jej sztuki gotowania i pieczenia, bo to, co wyczarowuje brzmi po prostu bajecznie pysznie.

Alexa polubiłam już z „Ścieżki słońca", mimo że nie odgrywał tam większej roli. To kolejny typowy „samiec", za którym można się ślinić – mroczny, zniszczony, nieprzystępny i oczywiście bohaterka książki lgnie do niego ze wszystkich ludzi. Jak to się skończy – możecie się domyślić… Ale właśnie to lubię w takich książkach – nie czeka na mnie żadna ogromna rewelacja! Komplikacje zostają pokonane, mury zburzone, wychodzą na jaw tajemnice, które wiele wyjaśniają – wszystko to może jest i schematyczne, ale mi osobiście ten schemat bardzo się podoba.

Ale także role drugoplanowe w tej książce, jak babcia Zoe, ale także „dobry duch", który nawiedza Alexa, sprawiły, że książka jest tym, czym jest…

To o czym również zdecydowanie chcę wspomnieć to wyśmienity humor, jakiemu Lisa Kleypas daje wyraz w tej książce. Nie wiem ile razy mogłam się serdecznie zaśmiać, ale było to naprawdę miłe i przyjemne.

„Jezioro marzeń" podobało mi się bardziej niż „Ścieżka słońca" - a już poprzednia książka była wyśmienita. Możecie je czytać niezależnie lub w kolejności, choć ja zawsze polecałabym kolejność. Niemniej – warto przeczytać obie!