IRA Hitlera

Zgodnie z dawnym irlandzkim przysłowiem, trudności Anglii były postrzegane przez Irlandię jako okazja do umocnienia swojej pozycji. Od początku swojego istnienia, IRA poszukiwała wsparcia ze strony Niemiec. Irlandzcy radykałowie wierzyli, że zwycięstwo Niemiec mogłoby pomóc w odebraniu Ulsteru Brytyjczykom, zjednoczeniu Irlandii i ustanowieniu w pełni niepodległej republiki. Z niemieckiej perspektywy, IRA mogła być kluczowym sojusznikiem w działaniach wywrotowych i sabotażowych na zapleczu brytyjskiego frontu.

Pierwszy kontakt pomiędzy IRA a nazistami nastąpił w 1936 roku. Wówczas szef sztabu IRA, Andrew Cooney, przybył do Berlina, gdzie podpisano umowę współpracy. Zgodnie z nią Abwehra zobowiązała się do dostarczenia Irlandczykom broni i funduszy. Wkrótce nawiązały się stałe kontakty, a na wyspę zaczęto wysyłać niemieckich szpiegów, co skutkowało wzrostem aktywności sabotażowej.

Jednakże sojusz ten nie przetrwał próby czasu z kilku powodów. IRA była zainteresowana jedynie w aspektach materialnych współpracy, nie podzielając ideologii nazistowskiej. Z drugiej strony, Abwehra nie wykazywała się odpowiednią efektywnością. Wydarzeniem, które pozostało w pamięci jako symboliczny gest, było złożenie oficjalnych kondolencji przez irlandzkiego prezydenta Eamona de Valerę w maju 1945 roku, po śmierci Adolfa Hitlera, co było unikalnym aktem wśród europejskich liderów tamtego czasu.