Historia filozofii nowożytnej

Choć mogłoby się wydawać niezwykłe, że w książce dotyczącej historii filozofii pojawiają się komentarze krytyczne, uważamy, że jest to podejście nie tylko normalne, ale wręcz niezbędne. Dla nas historia filozofii nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest narzędziem do nauki krytycznego myślenia. Po zgłębieniu i zrozumieniu jakiejś doktryny, ważne jest, by umysł potrafił ocenić jej mocne i słabe strony. Nie zgadzamy się z poglądem, że filozofia powinna ograniczać się jedynie do analizy swojej historii. Taki redukcjonizm oznaczałby zaprzeczenie istocie filozofii jako poszukiwania prawdy i przekształcenie jej w daremne poszukiwanie, niezdolne do osiągnięcia rezultatów. Historia filozofii może stać się formą sceptycyzmu, gdy zatraca się w samej sobie. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę, że historia filozofii nie jest całkowicie obca filozofii samej w sobie. Nikt nie tworzy w próżni; myśli jedynie poprzez swoje doświadczenia, bez wpływu innych. Nawet Kartezjusz, z jego legendarną izolacją, nie mógł w pełni oddzielić się od intelektualnych wpływów swojego czasu. Kontakt z wielkimi umysłami jest zawsze wzbogacający i rozwijający. Nasza krytyka nie zakłóca obiektywnego przedstawienia treści. Przeciwnie, jest dowodem na naszą metodologiczną sympatię, która jest kluczowa w uprawianiu historii idei. Czerpiemy radość z tego, że nasza przychylność wobec przejawów geniuszu pozwala nam zachować równowagę między krytycznym nastawieniem a szacunkiem dla omawianych koncepcji.