Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Grunwald 15 vii 1410
DODAJ DO LISTY ŻYCZEŃ
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Król Władysław Jagiełło postanowił skierować do walki najpierw jazdę litewską, ruską oraz tatarską, co miało być strategicznym posunięciem. Celem takiego działania było zmuszenie wojsk Mistrza Pruskiego Ulryka von Jungingena do reakcji i przekształcenie stałych szyków przeciwnika. Litwini i Tatarzy mieli atakować w luźnych formacjach, co umożliwiło im uniknięcie poważnych strat od ognia nieprzyjaciela oraz skuteczne osłabienie piechoty i artylerii zakonnej, która zdołała oddać tylko dwa strzały. Mimo to, takie rozproszenie narażało jazdę wielkiego księcia Witolda na potężny kontratak. Dochodziło do intensywnych starć, zwłaszcza na obu skrzydłach. Na prawym skrzydle armii, bliżej Stębarka, rycerstwo zakonne i rycerze-goście walczyli z Litwinami i Tatarami wspieranymi przez polskie oddziały. Natomiast na lewym skrzydle, niedaleko Łodwigowa, polskie chorągwie, które przed szarżą odśpiewały Bogurodzicę, oraz zaciężni w służbie króla, zmagały się z jazdą zakonną. Szczególnie zażarte były ataki na chorągwie litewskie, gdyż chęć do wykazania się umiejętnościami była duża wśród gości Zakonu. Po dłuższym czasie jednak lżejsze litewskie chorągwie zaczęły się wycofywać, na co wpływ miały zarówno duże straty, jak i przypuszczalna ucieczka Tatarów.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
45,53 zł
nowa
Pakujemy jutro
- nowa książka
jak nowa
dobry
widoczne ślady używania
Dostępna ilość 15
Uwaga została 1 szt.
Posiadamy 15 szt.
Król Władysław Jagiełło postanowił skierować do walki najpierw jazdę litewską, ruską oraz tatarską, co miało być strategicznym posunięciem. Celem takiego działania było zmuszenie wojsk Mistrza Pruskiego Ulryka von Jungingena do reakcji i przekształcenie stałych szyków przeciwnika. Litwini i Tatarzy mieli atakować w luźnych formacjach, co umożliwiło im uniknięcie poważnych strat od ognia nieprzyjaciela oraz skuteczne osłabienie piechoty i artylerii zakonnej, która zdołała oddać tylko dwa strzały. Mimo to, takie rozproszenie narażało jazdę wielkiego księcia Witolda na potężny kontratak. Dochodziło do intensywnych starć, zwłaszcza na obu skrzydłach. Na prawym skrzydle armii, bliżej Stębarka, rycerstwo zakonne i rycerze-goście walczyli z Litwinami i Tatarami wspieranymi przez polskie oddziały. Natomiast na lewym skrzydle, niedaleko Łodwigowa, polskie chorągwie, które przed szarżą odśpiewały Bogurodzicę, oraz zaciężni w służbie króla, zmagały się z jazdą zakonną. Szczególnie zażarte były ataki na chorągwie litewskie, gdyż chęć do wykazania się umiejętnościami była duża wśród gości Zakonu. Po dłuższym czasie jednak lżejsze litewskie chorągwie zaczęły się wycofywać, na co wpływ miały zarówno duże straty, jak i przypuszczalna ucieczka Tatarów.
