Góral generałem. Andrzej Galica. Biografia żołnierza, polityka i literata

Generał brygady Andrzej Galica (1873-1945) to wybitna postać w historii armii II Rzeczypospolitej, której biografia rzuca światło na mało znane aspekty jego życia oraz działalności. Książka szczegółowo opisuje nie tylko jego karierę wojskową, ale także losy jego rodziny. Galica urodził się w Białym Dunajcu, a edukację rozpoczął w Poroninie i Nowym Targu, by później kontynuować ją w Krakowie, gdzie zdał maturę. W 1899 roku rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, a dalszą edukację kontynuował w Wiedniu, uzyskując w 1903 roku dyplom inżyniera.

Już przed 1914 rokiem angażował się w działalność niepodległościową, stając się komendantem Związku Strzeleckiego w Skawinie. Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich, pełniąc funkcję dowódcy pułków 6, 3 i 4. Wyróżnił się w bitwach pod Jastkowem i Kostiuchnówką. Po wojnie dołączył do Wojska Polskiego jako pułkownik i rozpoczął organizację pułków strzelców podhalańskich, biorąc jednocześnie udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca dywizji. W 1920 roku awansował do stopnia generała brygady.

Przez kolejne lata dowodził 21 Dywizją Piechoty Górskiej w Bielsku-Białej oraz Okręgiem Korpusu nr X w Przemyślu. Od 1930 roku aktywnie działał na scenie politycznej jako poseł, a w 1935 roku został senatorem. Oprócz kariery wojskowej i politycznej, Galica był również aktywny literacko, a jego sztuki były wystawiane na deskach teatrów w Krakowie i Przemyślu.

Podczas II wojny światowej przebywał głównie w okolicach Piotrkowa Trybunalskiego oraz w Warszawie. Zmarł krótko po zakończeniu wojny, pozostawiając po sobie trwałe dziedzictwo. Generał Andrzej Galica zapisał się w historii jako twórca jednostek podhalańskich oraz ich charakterystycznego munduru. Jego pamięć jest wciąż żywa, o czym świadczą ulice jego imienia w miastach takich jak Bielsko-Biała czy Zakopane oraz pomniki i tablice pamiątkowe w Białym Dunajcu, Nowym Targu i Chicago.