Epoka ekumeniczna

„Epoka ekumeniczna” to czwarta część szeroko uznawanego dzieła „Order and History”, które jest kluczowym osiągnięciem Erica Voegelina, jednego z czołowych filozofów politycznych XX wieku. W tej książce Voegelin kontynuuje swoje wcześniejsze badania, rozwijając narrację aż do momentu upadku Cesarstwa Rzymskiego. Jednocześnie, książka zawiera rozległe odniesienia do pokrewnych zjawisk w kulturach azjatyckich, ze szczególnym uwzględnieniem cywilizacji chińskiej. „Epoka ekumeniczna” jest centralnym punktem całego cyklu „Order and History”, ponieważ Voegelin rewiduje w niej wcześniejsze założenia i przedstawia teoretyczne podstawy swojej filozofii politycznej. Voegelin pisze o przyczynach, które skłoniły go do rewizji swoich początkowych założeń badawczych, wskazując na wcześniejsze przekonanie, że linearny charakter historii, z jej ciągiem sensownych wydarzeń, był szczególnym osiągnięciem Izraelitów i chrześcijan, związanych z objawieniem. Tymczasem odkrył, że jednoliniowe postrzeganie historii, od jej bosko-kosmicznych początków aż do teraźniejszości, powstało już w starożytnych imperiach Bliskiego Wschodu i określił je jako „historiogonia”.To odkrycie zmusiło go do przemyślenia całego podejścia do historii. Voegelina zaskoczyło, że symbolizm kosmologiczny, który uważał za wynik procesu różnicowania, pozostał niezmienny na przestrzeni tysiącleci. Symbolizm ten został ukształtowany przez starożytne społeczeństwa Sumeru i Egiptu i był kontynuowany przez Izraelitów i chrześcijan, a następnie znalazł odzwierciedlenie w filozofiach historii XIX wieku.