Elektryczny romantyzm

Autor książki stawia sobie za cel odkrycie, jaką rolę odgrywała elektryczność w umysłach romantyków zajmujących się literaturą i filozofią na początku XIX wieku w Polsce, kiedy była ona przedmiotem badań fizyków i chemików. Ta nowatorska siła wzbudziła sporo zamieszania, wykraczając poza tradycyjne hierarchie bytów i prowadząc do powstania nowych koncepcji filozoficznych przyrody. Wbrew pozorom, elektryczność nie była jedynie marginalnym zjawiskiem, ale kluczowym elementem, który wpłynął na ukształtowanie istotnych kategorii ówczesnej teorii politycznej, społecznej i literackiej, takich jak naród, komunikacja, uczucia czy dzieła sztuki. Wykorzystując narzędzia takie jak archeologia wiedzy Michela Foucaulta, historia nauki według Stevena Shapina, badania naukowo-technologiczne Bruna Latoura oraz teorię metafory, autor analizuje proces formowania się „elektrycznego romantyzmu”. To pojęcie powstało z przekonania, że naukowe badania stały się źródłem nowego sposobu rozumienia świata, co miało istotny wpływ na szkoły literackie i filozoficzne, których przykłady stanowią dzieła Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego oraz filozofie Augusta Cieszkowskiego i Bronisława Trentowskiego. Autor dokładnie przegląda literaturę, filozofię i publikacje naukowe epoki, aby pokazać, w jaki sposób koncepcje elektryczności wpłynęły na kulturę romantyczną. Powyższy opis jest zaczerpnięty od wydawcy.