Dwie twarze. Życie prywatne morderców z Auschwitz

Ann, żona esesmana, znalazła się w trudnej sytuacji po przeprowadzce z dziećmi do Auschwitz. Nie może się odnaleźć w nowym środowisku, co dodatkowo pogarsza przerażający widok jej męża Hansa, który jest bardziej wyczerpany niż kiedykolwiek wcześniej. Zaczyna domyślać się, że jego zajęcie jest niezwykle wymagające, co wpływa na jego zdenerwowanie. Najbardziej niepokoi ją jednak to, że Hans nie chce zdradzić szczegółów swojej pracy, co wzbudza w Ann jeszcze większy lęk. Rozumie, że stały kontakt z więźniami ubranymi w pasiaki ma negatywny wpływ na zdrowie jej męża. Po dniu spędzonym na wymagających obowiązkach w obozie, esesmani wracali do swoich domostw, gdzie czekały na nich rodziny. Za drutami obozowymi zajmowali się uprawą róż, hodowlą królików, a w ogrodach bawiły się psy. Ich komfortem zajmowali się więźniowie oraz okoliczni mieszkańcy zmuszeni do pracy. Esesmani spędzali czas w kantynach, odwiedzali burdele, jeździli na wakacje i nawiązywali relacje z miejscowymi dziewczynami. Niektórzy odnajdowali w tym miejscu taki komfort, że nie chcieli opuszczać Auschwitz, wręcz niektórzy zdecydowali się wrócić tu nawet po zakończeniu wojny.