Doprowadzone do wrzenia. Blog pisany na papierze

Gdy Pieniądze i Stołki zasiadają na tronie władzy, kobieta nie może oderwać się od wiadomości z Ojczyzny. Na początku zaskoczona, później przerażona, zaczyna rozumieć, że brutalne represje wobec protestujących kobiet, ich bicie, zatrzymywanie bez przyczyny i ukrywanie przed prawnymi doradcami, to lokalna wersja narracji o głęboko zakorzenionej mizoginii. Media w Ojczyźnie niewiele uwagi poświęcają tej nienawiści, skupiają się raczej na kolejnych skandalach i zmarnowanych milionach. Kobieta z goryczą uświadamia sobie, że nawet po upadku Pieniędzy i Stołków niewiele się zmieni. Postanawia więc stworzyć osobisty katalog spraw, które nie dają jej spokoju. Jest świadoma, że jeśli tego nie zrobi, znikną w niepamięci, jak stukot parasoli sprzed wieku. Dokumentując kolejne fazy krajowej batalii, koncentruje się na młodym pokoleniu właścicielek czarnych parasolek, które są nieustannie marginalizowane. Jej narracja jest mocna i odzwierciedla powagę sytuacji. Pełna emocji, czasami zatrzymuje się w osłupieniu, ale wie, że nie może przymykać oczu. Bezsilność maskuje sarkazmem i ironią, co postrzega jako jedyny sposób na przetrwanie w kraju kontrolowanym przez Pieniądze i Stołki oraz Pierwszego Sekretarza.