Dolina strachu

Spójrzmy prawdzie w oczy, Sherlock Holmes to prymus. Próżny pyszałek, którego każdy oddech wydaje się być poświęcony, przynajmniej częściowo, wychwalaniu swojej ogromnej i wszechobecnej wiedzy oraz wyjątkowego mistrzostwa w każdej formie argumentacji, logicznej dedukcji czy strategii śledczej. To zadziwiające, że ten człowiek potrafi się sam ubrać, zważywszy, że jedna ręka jest wiecznie zajęta ciągłym ruchem poklepywania się po plecach w podzięce za jego monumentalny geniusz.
W obliczu tego przesadnego przykładu fantazyjnej miłości Holmesa do własnego mózgu, można albo skrzywić się i skulić w kącie z mniej abrazyjnymi i nudniejszymi osobowościami, albo odważnie przyjąć to uosobienie umysłowej sprawności, wślizgnąć się do kajaka konceptu i podróżować z tą najbardziej fascynującą z postaci.
Od jakiegoś czasu posiadam dzieła ukończone Sherlocka Holmesa i wcześniej przejrzałem kilka opowiadań, ale nigdy nie przeczytałem ich od deski do deski, aż do teraz. Jest to niedopatrzenie, które zamierzam skorygować w ciągu najbliższych 12 miesięcy, gdyż było to wspaniałe doświadczenie.

„Dolina strachu” to jedna z czterech powieści o Holmesie, na którą składa się 56 opowiadań napisanych przez Doyle'a. Byłem zaskoczony, gdy odkryłem, że jest to jedna z dwóch powieści, w których pojawia się profesor Moriarty (druga to "Ostateczny problem"). Było to zdumiewające odkrycie, ponieważ Moriarty jest najważniejszym czarnym charakterem związanym z Holmesem. Jednak po przeczytaniu tej historii rozumiem, dlaczego tak się stało i uważam, że to dobrze, iż Moriarty pojawia się tak rzadko.
Sama powieść podzielona jest na dwa główne segmenty, a trzeci składa się ze wstępu i epilogu, które spajają całość narracji. Holmes i Watson rozszyfrowują list od podwładnego profesora Moriarty'ego i dowiadują się, że niejaki John Douglas ma dostać łomot. Do zabójstwa faktycznie dochodzi, a dwójka wyrusza do Sussex, by zbadać sprawę w nadziei, że dowiedzą się, jaki jest w tym udział Moriarty'ego.
To, co następuje potem, to świetnie wykonana zagadka, którą Holmes rozwiązuje elegancko i z wielkimi samozadowoleniem, ku zdumieniu dr Watsona.

Część II opowieści przenosi nas w przeszłość, by poznać historię pobytu Johna Douglasa w Ameryce. Mimo że w tej części nie pojawiają się ani Holmes, ani Watson. Sama historia jest wspaniała i pokazuje dar Arthura do pisania wciągającego, opartego na fabule tekstu.
Punkt kulminacyjny tego segmentu odpowiada na kilka ważnych pytań, które pozostały po zakończeniu części I, i ładnie łączy się z epilogiem, w którym Holmes wygłasza ostateczną recytację obu wątków, a także wiąże się z Moriartym. To dobrze napisana, znakomicie skonstruowana powieść, która w równym stopniu wciąga i bawi.

Holmes jest siłą natury i nie sposób było go zignorować, gdy wygłaszał swoje przemówienia. Emituje rezonans, który przeskakuje z pergaminu i przykuwa moją uwagę siłą swojej osobowości. Zdobył moją sympatię.
Przyznaję, że jego ogromne ego i chroniczny przypadek protekcjonalnego podejścia sprawiają, że raczej nie zdecydowałbym się na spędzanie z nim weekendów, ale jako główny bohater jest po prostu znakomity. To naprawdę wyjątkowy głos w całej literaturze i bardzo się cieszę, że udało mi się go oficjalnie poznać.

Spójrzmy prawdzie w oczy, Sherlock Holmes to prymus. Próżny pyszałek, którego każdy oddech wydaje się być poświęcony, przynajmniej częściowo, wychwalaniu swojej ogromnej i wszechobecnej wiedzy oraz wyjątkowego mistrzostwa w każdej formie argumentacji, logicznej dedukcji czy strategii śledczej. To zadziwiające, że ten człowiek potrafi się sam ubrać, zważywszy, że jedna ręka jest wiecznie zajęta ciągłym ruchem poklepywania się po plecach w podzięce za jego monumentalny geniusz.
W obliczu tego przesadnego przykładu fantazyjnej miłości Holmesa do własnego mózgu, można albo skrzywić się i skulić w kącie z mniej abrazyjnymi i nudniejszymi osobowościami, albo odważnie przyjąć to uosobienie umysłowej sprawności, wślizgnąć się do kajaka konceptu i podróżować z tą najbardziej fascynującą z postaci.
Od jakiegoś czasu posiadam dzieła ukończone Sherlocka Holmesa i wcześniej przejrzałem kilka opowiadań, ale nigdy nie przeczytałem ich od deski do deski, aż do teraz. Jest to niedopatrzenie, które zamierzam skorygować w ciągu najbliższych 12 miesięcy, gdyż było to wspaniałe doświadczenie.

„Dolina strachu” to jedna z czterech powieści o Holmesie, na którą składa się 56 opowiadań napisanych przez Doyle'a. Byłem zaskoczony, gdy odkryłem, że jest to jedna z dwóch powieści, w których pojawia się profesor Moriarty (druga to "Ostateczny problem"). Było to zdumiewające odkrycie, ponieważ Moriarty jest najważniejszym czarnym charakterem związanym z Holmesem. Jednak po przeczytaniu tej historii rozumiem, dlaczego tak się stało i uważam, że to dobrze, iż Moriarty pojawia się tak rzadko.
Sama powieść podzielona jest na dwa główne segmenty, a trzeci składa się ze wstępu i epilogu, które spajają całość narracji. Holmes i Watson rozszyfrowują list od podwładnego profesora Moriarty'ego i dowiadują się, że niejaki John Douglas ma dostać łomot. Do zabójstwa faktycznie dochodzi, a dwójka wyrusza do Sussex, by zbadać sprawę w nadziei, że dowiedzą się, jaki jest w tym udział Moriarty'ego.
To, co następuje potem, to świetnie wykonana zagadka, którą Holmes rozwiązuje elegancko i z wielkimi samozadowoleniem, ku zdumieniu dr Watsona.

Część II opowieści przenosi nas w przeszłość, by poznać historię pobytu Johna Douglasa w Ameryce. Mimo że w tej części nie pojawiają się ani Holmes, ani Watson. Sama historia jest wspaniała i pokazuje dar Arthura do pisania wciągającego, opartego na fabule tekstu.
Punkt kulminacyjny tego segmentu odpowiada na kilka ważnych pytań, które pozostały po zakończeniu części I, i ładnie łączy się z epilogiem, w którym Holmes wygłasza ostateczną recytację obu wątków, a także wiąże się z Moriartym. To dobrze napisana, znakomicie skonstruowana powieść, która w równym stopniu wciąga i bawi.

Holmes jest siłą natury i nie sposób było go zignorować, gdy wygłaszał swoje przemówienia. Emituje rezonans, który przeskakuje z pergaminu i przykuwa moją uwagę siłą swojej osobowości. Zdobył moją sympatię.
Przyznaję, że jego ogromne ego i chroniczny przypadek protekcjonalnego podejścia sprawiają, że raczej nie zdecydowałbym się na spędzanie z nim weekendów, ale jako główny bohater jest po prostu znakomity. To naprawdę wyjątkowy głos w całej literaturze i bardzo się cieszę, że udało mi się go oficjalnie poznać.

Książka zawiera dwa opowiadania, które pod koniec ładnie się łączą.

Pierwsza z nich to klasyczna Holmesowska zbrodnia i zagadka, która zostaje rozwiązana zgodnie z oczekiwaniami uśmiechniętego Sherlocka, ku zdumieniu i uwielbieniu Watsona oraz wszystkich innych zaangażowanych w nią postaci. Większość zapalonych czytelników opowieści o Sherlocku Holmesie prawdopodobnie rozwikłałaby zagadki, zanim przeczytałaby konkluzje mistrza. Zwrot akcji związany z odkryciem zwłok, które zostały zranione strzałem w twarz, jest dziś przesadzony, ale scenariusz przedstawiony przez Arthura Ignatiusa Conan Doyle'a mógł być całkowicie oryginalny, gdy pisał tę historię. Byłbym bardzo ciekaw, czy był pierwszy, czy też istniał już jakiś precedens.

To dobra zagadka oparta na morderstwie właściciela rezydencji otoczonej fosą. Droga ucieczki mordercy wydaje się jasna, ale jak dostał się do rezydencji, skoro most zwodzony był w górze? Jest jeszcze wiele innych zagadek do rozwiązania. Oczywiście, jak to zwykle bywa, policyjni detektywi szybko dochodzą do oczywistych wniosków, podczas gdy Holmes myśli samodzielnie, aż dojdzie do prawdy. Wskazówki są obficie rozsiane po całym tekście dla przyjemności czytelnika. Zwykle odkrywam wyjaśnienie tuż przed jego ujawnieniem. To właśnie sprawia, że te opowiadania są tak umiejętnie skonstruowane i tak przyjemne.

Druga historia opowiada o "szorowaczach" w społeczności górniczej w Ameryce Północnej. Jest to grupa mężczyzn, którzy terroryzują Dolinę Strachu, wykorzystując lożę masońską jako przykrywkę i miejsce spotkań. Każdego, kto się z nimi zetknie lub spróbuje postawić ich przed sądem, czeka brutalna i straszna śmierć. To ekscytująca i pełna akcji opowieść. Co to ma wspólnego z morderstwem, które miało miejsce w rozdziale otwierającym książkę? Cóż, wiadomo, że jest jakiś związek, ale kolejne warstwy odklejają się powoli, a ostateczne węzły zostają zawiązane dopiero pod koniec książki.

Mimo przewidywalności, naprawdę podobała mi się ta książka. Dzięki temu, że wszystko dzieje się w odpowiednim czasie, stało się bardziej zrozumiałe. Mogę zrozumieć, dlaczego niektórzy miłośnicy Holmesa nie zgodzą się ze mną, ale ja zdecydowanie polecam ją wszystkim moim znajomym, którzy lubią dobre zagadki kryminalne.

Książka zawiera dwa opowiadania, które pod koniec ładnie się łączą.

Pierwsza z nich to klasyczna Holmesowska zbrodnia i zagadka, która zostaje rozwiązana zgodnie z oczekiwaniami uśmiechniętego Sherlocka, ku zdumieniu i uwielbieniu Watsona oraz wszystkich innych zaangażowanych w nią postaci. Większość zapalonych czytelników opowieści o Sherlocku Holmesie prawdopodobnie rozwikłałaby zagadki, zanim przeczytałaby konkluzje mistrza. Zwrot akcji związany z odkryciem zwłok, które zostały zranione strzałem w twarz, jest dziś przesadzony, ale scenariusz przedstawiony przez Arthura Ignatiusa Conan Doyle'a mógł być całkowicie oryginalny, gdy pisał tę historię. Byłbym bardzo ciekaw, czy był pierwszy, czy też istniał już jakiś precedens.

To dobra zagadka oparta na morderstwie właściciela rezydencji otoczonej fosą. Droga ucieczki mordercy wydaje się jasna, ale jak dostał się do rezydencji, skoro most zwodzony był w górze? Jest jeszcze wiele innych zagadek do rozwiązania. Oczywiście, jak to zwykle bywa, policyjni detektywi szybko dochodzą do oczywistych wniosków, podczas gdy Holmes myśli samodzielnie, aż dojdzie do prawdy. Wskazówki są obficie rozsiane po całym tekście dla przyjemności czytelnika. Zwykle odkrywam wyjaśnienie tuż przed jego ujawnieniem. To właśnie sprawia, że te opowiadania są tak umiejętnie skonstruowane i tak przyjemne.

Druga historia opowiada o "szorowaczach" w społeczności górniczej w Ameryce Północnej. Jest to grupa mężczyzn, którzy terroryzują Dolinę Strachu, wykorzystując lożę masońską jako przykrywkę i miejsce spotkań. Każdego, kto się z nimi zetknie lub spróbuje postawić ich przed sądem, czeka brutalna i straszna śmierć. To ekscytująca i pełna akcji opowieść. Co to ma wspólnego z morderstwem, które miało miejsce w rozdziale otwierającym książkę? Cóż, wiadomo, że jest jakiś związek, ale kolejne warstwy odklejają się powoli, a ostateczne węzły zostają zawiązane dopiero pod koniec książki.

Mimo przewidywalności, naprawdę podobała mi się ta książka. Dzięki temu, że wszystko dzieje się w odpowiednim czasie, stało się bardziej zrozumiałe. Mogę zrozumieć, dlaczego niektórzy miłośnicy Holmesa nie zgodzą się ze mną, ale ja zdecydowanie polecam ją wszystkim moim znajomym, którzy lubią dobre zagadki kryminalne.