Deszczowa kołysanka

Szczęście potrafi zaskoczyć nas w najmniej oczekiwanym momencie, często pojawiając się w chwilach, gdy pogodziliśmy się z rzeczywistością i zaczęliśmy doceniać to, co mamy. Nazywam się Daniel Grot, mam czterdzieści trzy lata. Od czasu śmierci mojej żony, żyję w samotności, unikając nowych związków. Moimi jedynymi towarzyszami są ryby w akwarium, a e-papieros i koniak to niewielkie przyjemności, na które sobie pozwalam. Tak, jestem alkoholikiem, ale nie odczuwam wstydu z tego powodu. Pracuję jako detektyw i preferuję działać w pojedynkę. To praca stała się moim życiem, ucieczką i jedyną pasją. Pierwszą sprawą, którą pragnąłem rozwiązać, była tajemnicza śmierć Eli, mojej ukochanej, ale nie udało mi się jej rozwikłać.

Moja siostra, Anna, wierzy w boży plan, w którym nawet złe chwile mogą prowadzić do lepszego. Mimo to, po odejściu Eli, niewiele uległo zmianie w moim życiu poza tym, że jeszcze bardziej stwardniałem emocjonalnie i zamknąłem się w sobie. Rzadko pozwalam sobie na uwolnienie demona ukrytego w mojej duszy. Całą energię wkładam w pracę, zgiełk miejskiego świata i tłum ludzi wokół mnie, aby nie myśleć, nie czuć, nie pamiętać.

Stale obserwuję ludzi dookoła. Oceniam, analizuję. To część mojej pracy. Nic innego mi już nie zostało. Jest ona moją damą, żoną, kochanką, matką. Mimo to czuję się wypalony i pozbawiony energii do życia. Śmierć mnie nie przeraża, widzę w niej raczej ponowne spotkanie z Elą. A ludzie? Ci, których widuję na ulicach, w barach, pociągach, urzędach, czy kinach? Oni często nie potrafią docenić tego, co posiadają, bez porównania z utratą. Dopiero gdy stają się świadomi bliskiej utraty lub kiedy już ją poniosą, nostalgia zaczyna ich trawić. Chcą czegoś nieokreślonego, lecz gdy już odkryją swoje pragnienia, powinni dbać o nie z całych sił. Ale co, jeśli mimo wszelkich wysiłków nagle to utracą, jak ja?