Daremność i nadzieja. Psychiatryczna opieka rodzinna w perspektywie antropologicznej

„Daremność i nadzieja” autorstwa Andrzeja Perzanowskiego to książka, która wypełnia lukę w naszym rozumieniu sytuacji osób cierpiących na choroby psychiczne. Autor, poprzez dogłębną analizę, ukazuje dramat związany z terapeutyczną bezradnością psychiatrii, uprzedmiotowieniem pacjentów oraz ich marginalizacją i opresją w placówkach medycznych. W książce jednak nie brakuje również nuty nadziei - tę narrację wzbogaca perspektywa bliskości i możliwości uwolnienia się z krępujących okowów izolacji.

W roku 1933, w szpitalu psychiatrycznym w Choroszczy, położonym w pobliżu Białegostoku, zapoczątkowano nowatorski program opieki rodzinnej. Ta inicjatywa polegała na przekazywaniu opieki nad pacjentami z przewlekłymi schorzeniami psychicznymi wybranym rodzinom wiejskim, które nie były z nimi spokrewnione. Dzięki temu pacjenci mogli wieść życie w bardziej naturalnych, rodzinnych warunkach, jednocześnie oferując wsparcie w codziennych pracach gospodarskich. Rodziny opiekujące się pacjentami otrzymywały za to należyte wynagrodzenie od szpitala.

Książka rzuca nowe światło na koncepcję opieki rodzinnej jako metody przeciwdziałania skutkom chorób psychicznych, takim jak obiektywizacja, wykluczenie i nieskończona hospitalizacja. Poprzez oddalenie się od stygmatyzacji i izolacyjnych praktyk, powstały skomplikowane struktury społeczne i unikalne doświadczenia, które autor szczegółowo opisuje.

Recenzowana przez Agnieszkę Kościańską, publikacja Perzanowskiego jest uznawana za wartościowe, krytyczne i nowatorskie dzieło, które odsłania nieznane dotąd aspekty życia osób z chorobami psychicznymi. Dzięki fascynującym badaniom autor przybliża czytelnikom mało znane zjawisko, co czyni tę książkę cennym źródłem wiedzy.