Daleko, dalej

Recenzje ostatniej powieści Pascala Garniera podkreślają jej niezwykłą głębię i intensywność. „New York Times” opisuje ją jako „cudownie mroczną” i „boleśnie zabawną”, natomiast „Le Monde” zauważa, jak Garnier umiejętnie prowadzi nas po ścieżkach szaleństwa życia codziennego. „L’Express” wskazuje na perfekcyjne połączenie thrillera z dokumentem społecznym, a „New York Times Book Review” charakteryzuje książkę jako pełną napięcia, z nutą dzikiego humoru, który przewija się przez monotonną rzeczywistość. „Wall Street Journal” porównuje tę powieść do „egzystencjalnego snu w gorączce”, natomiast „Complete Review” chwali umiejętność Garniera do zaskakiwania czytelnika. „NB” opisuje ją jako mroczną, komiczną podróż ukazującą przejmującą rzeczywistość. Jak podkreśla „The Book Magnet”, Pascal Garnier perfekcyjnie operuje stylem noir, czyniąc go wyjątkowym. Według „Télérama”, autor opisuje życie w jego najczystszej formie, zaznaczając jego brutalność i bezwzględność. W opowieściach Garniera bohaterowie zmagają się z samotnością i starością, a choć ich codzienne życie jest pełne udręki, znajdują jasne, choć przelotne, chwile szczęścia. „Le Magazine Littérraire” zauważa, jak Garnier wyciąga na wierzch impas ludzkiej egzystencji, ukazując postacie pochłonięte przez duszący dryf rzeczywistości.W opowieści Marc Lecas, sześćdziesięciolatek z depresją, jego psychicznie chora córka i puszysty kot, tworzą narrację o upadku i egzystencjalnych trudnościach. Jak opisuje „La Montagne”, jest to portret pokolenia, które mimo dobrego życia nie stworzyło wielkich osiągnięć ani nie przekazało niczego znaczącego. „Libération” i inne publikacje podkreślają, że daleko od zwyczajnej narracji, Garnier bada wewnętrzne cienie ludzi, badając granice normalności i warstw czarnego humoru, co czyni jego twórczość unikalną i zapadającą w pamięć.