Ciemna droga powrotna

Abel Murcia niezwykle umiejętnie wykorzystuje moc obrazu, aby nadać swojej poezji głębię i zaskakujące zakończenia. Jego wiersze przypominają długie spacery w poszukiwaniu małych olśnień, które otwierają przed nami nowe spojrzenie na codzienność. Prace Murcii są pełne momentów odkrycia – podkreśla na przykład Martín López-Vega na łamach „El Cultural. El Mundo”. Félix Romeo porównuje jego poezję do kieliszków likieru: szybko się ją pochłania, a mimo wszystko zostawia ona trwałe wrażenie.

Murcia próbuje zatrzymać czas w poetyckim bezruchu, uchwycić momenty, które w jego twórczości ożywają poprzez kontemplację oraz wspomnienia, niczym emocjonalne strzały wystrzelone w nieskończoność. Poeta korzysta z kunsztownych form, sięgając po inspirację do tradycyjnego haiku – formy zwięzłej, lecz niezwykle precyzyjnej. Choć haiku stanowi dla Murcii wzór, jest również wyzwaniem, co ujawniają jego wiersze, które można określić jako potrójne sekwencje poetyckiej energii. Tak opisuje jego twórczość Leszek Szaruga w „Migotania”.

Twórczość Murcii to kolaż urywków rzeczywistości – obrazów, myśli, snów i wspomnień, które poeta wybiera z zmysłową inteligencją typową dla haiku. W swojej poezji odmalowuje on te motywy z elegancją najlepszego hiszpańskojęzycznego folkloru, jak zauważa Ada Salas. Haiku Murcii można nazwać nomadycznymi; przekraczają bowiem bariery orientalnego świata, wprowadzając obrazy związane z miejskim życiem, takie jak asfalt czy suszące się pranie. Jego wiersze oddają charakter języka hiszpańskiego, jednocząc prostotę cancioneros i soleas – opisuje Jesús García Calero w „ABC Cultural”.

Murcia łączy w swoich wierszach smak, dotyk i obraz, tworząc warstwę empiryczności bliską naszej codzienności. W świecie pełnym przedmiotów o różnym znaczeniu, poeta przypomina nam o nieprzewidywalności zdarzeń, podkreślając ich przypadkowość, jak pisze Wojciech Kaliszewski w „Nowych Książkach”.