Chłopcy z paranzy

Roberto Saviano ponownie zagłębia się w świat, który od zawsze przyciągał jego uwagę, kreując fikcyjne postacie, by opowiedzieć przenikliwą historię o przemocy i bezradności, brutalności i niewinności. Termin "paranza" jest związany z morzem i odnosi się do łodzi, z których nocą łowi się ryby, używając mocnego sztucznego światła. Chłopcy z dzielnicy Forcella w Neapolu, podobnie jak te łodzie, przemierzają miasto, polując na ludzi i zaznaczając swą dominację. Jednakże, zwiedzeni fałszywym blaskiem pieniędzy i władzy, są także jak ryby schwytane w sieć – pełni życia, lecz bliscy zagłady.

Grupa dziesięciu nastolatków przemierza wąskie uliczki Neapolu na skuterach, łamiąc zasady i zamierzając przejąć kontrolę nad miastem. Mają zaledwie piętnaście lat, pochodzą z normalnych rodzin, a ich pseudonimy brzmią niewinnie: Maharadża, Śnięta Ryba, Ząbek, Lollipop, Dron. Zainwestowali w markowe ubrania i wytatuowali imiona swoich dziewczyn na skórze. To młodociani przestępcy, którzy wiedzą, że nie mają przed sobą przyszłości. Nie boją się ani więzienia, ani śmierci, wiedząc, że muszą zaryzykować wszystko, by osiągnąć cokolwiek w życiu. Uświadomili sobie, że pieniądze zdobywa się działając, a nie czekając, aż ktoś je podaruje, więc wyruszają na ulice, pragnąc zarówno bogactwa, jak i władzy.

Opowieść skupia się na młodocianym gangu związanym z kamorrą, określanym w neapolitańskim dialekcie jako "paranza". Grupa, prowadzona przez nastoletniego Nicolasa Fiorilla, zdobywa wpływy w przestępczej strukturze Neapolu. Uczą się strzelać na dachach, celując w anteny satelitarne przy pomocy kałasznikowów i półautomatycznych pistoletów. Potem schodzą na ulice, rozsiewając strach z siodełek swoich skuterów. Stopniowo przejmują kontrolę nad całymi dzielnicami, pokonując konkurencyjne gangi i zawierając sojusze z dawnymi bossami, dla których złote czasy już minęły.