Ceremoniarz

Trzecia część z komisarzem Lichym utrzymuje poziom znany z części pierwszej. Wartka akcja przeplata się z charakterystycznymi dla autora dygresjami — jak sam wspomina w podziękowaniu, gdy „się rozhuśta, gdy włączy mu się owo słynne flow”, czytelnik musi się naprawdę postarać, by uchwycić, o co mu właściwie chodziło. I właśnie to bywa dla mnie problematyczne.
Z jednej strony ten styl potrafi skutecznie budować napięcie i chwilami jest po prostu intrygujący, z drugiej — często wybija mnie z rytmu i utrudnia pełne zanurzenie się w akcji. Mam wrażenie, że nadmierne rozpisywanie się o emocjach i odczuciach bohaterów momentami psuje nastrój i rozmywa atmosferę powieści, która mogłaby być znacznie bardziej duszna i intensywna.
Fabuła jest wielowątkowa, ale na szczęście zachowuje spójność i sensowną konstrukcję. Tym razem bawiłam się zdecydowanie lepiej niż przy drugiej części, która pozostawiła mnie z pewnym niedosytem.
Jako położna muszę przyznać, że scena porodu autentycznie mnie rozbawiła 😅 Choć motyw przegryzania pępowiny wypadł dość creepy, to jednak — paradoksalnie — dobrze wpasował się w mroczne tło wydarzeń i klimat całej historii.