Bal u kata

Tadeusz Borowski, uznany poeta, powraca z horroru obozu zagłady do kraju, gdzie czekają na niego przyjaciele i przedstawiciele władz, przepełnieni entuzjazmem dla nowej, socjalistycznej Polski. Przyłącza się do ich działań z pełnym przekonaniem. Jako dziennikarz relacjonuje procesy przeciwko „antykomunistycznym bandytom”, a jako pisarz spotyka się z czytelnikami w różnych miastach, spotykając ludzi z różnych środowisk i pokoleń. Nawiązuje nawet współpracę z wywiadem. Z czasem odkrywa z przerażeniem, że znów znalazł się w obozie, tym razem jako część jego personelu. Sowiecki styl zniewalania jest bardziej subtelny: ludzie żyją bez pasiaków, nie ma widocznych bunkrów śmierci, ale są za to cele UB, a pełne patosu pochody organizowane są dla mieszkańców. Elity oprawców spotykają się na eleganckich przyjęciach i balach. Niepostrzeżenie cała Polska staje się jednym wielkim obozem. Podróż poety przez zniewolony kraj staje się podróżą przez coraz mroczniejsze kręgi piekła. Bal u więziennego oprawcy staje się symbolem tej nowej rzeczywistości, w której poeta traci ostatki swojej wiary.