Amerykaana

💖 Ameryka oczami kobiety z Nigerii [Recenzja] 💖

Widziałam jak reagowali na nią ludzie w jednej z miejscowości w Ameryce. Kim stała się w ich oczach wyruszając w podróż z Nigerii do Ameryki. Pełnej takich spojrzeń i stereotypów należących do aktualnych mieszkańców tego kraju.

Ta książka na początku wydaje nam się pełną historii miłości dwojga ludzi w Nigerii, chociaż jest tutaj o tym dość sporo. Jednak jeśli poddamy analizie całość książki zobaczymy wiele przesłań i motywów, które zostały wplecione bardzo subtelnie w fabułę. Ja prócz miłości kobiety do mężczyzny zobaczyłam pełną tęsknotę za nim. Ifemelu wyjechała do USA i tym samym drogi młodych zakochanych się rozeszły, ale jej tęsknota była ciągle widoczna. Nazywała go swoim mężczyzną, co bolało także mnie, widząc, że nie może mieć tego czego pragnie obok siebie. Czyli Obinze, który zostaje skierowany do Londynu, przez splot tragicznych wydarzeń dla Ameryki.

Książka także przedstawia życie kobiety o innym kolorze skóry w Ameryce. Jest tutaj to dobitnie pokazane, jak ludzie postrzegają główną bohaterkę. Nie traktują ją jak równą sobie. Autorka nakreśla nam obraz Amerykanów, którzy postrzegają osób o innym kolorze skóry, jako kogoś gorszego. W Nigerii była po prostu osobą wśród równych sobie, a w Ameryce pokazane są nierówności.

Z drugiej strony zobaczyłam życie emigranta bez dokumtow w kraju w którym nie chciał być. Obinze pokazuje nam co to jest strach, poczucie ciągłej niepewności, a także braku pewności o lepsze jutro. W przeciwieństwie do swojej ukochanej miłości nie trafił zbyt dobrze, nie ma dobrej pracy, ani hobby, które przynosi korzyści.

Książka pokazuje jak nakreśliła dwa różne życia dwojga rozdzielonych ukochanych. Pokazuje różne emocje, różne zachowania, odczucia, odbiór przez społeczeństwo i kształtowanie samego siebie przez przebywanie w danych miejscach. To historia miłości, ale także obraz emigracji z którą borykają się głównie bohaterowie.

Bardzo mi się podobała ta historia. Otwierała mi umysł na obraz Nigerii (brak możliwości rozwoju, bieda), a także spojrzenie na emigrantów (pełnych nadzieji na lepsze jutro, a także konsekwencji zdarzeń na które nie mieli wpływu) i ich codzienności z daleka od ojczyzny.

Najbardziej jednak intrygowało mnie spojrzenie na obraz miłości i uczucia, które na stałe zagościło w sercach bohaterów. Nie potrafiło zgasnąć nawet jeśli świat do tego dążył, gdy losy poniewierały ich na różne strony. Zdala od siebie i od zwykłego przytulenia, dobrego słowa. Po prostu cisza i poczucie braku. To dawało mi do myślenia i także napawało bólem.

To była piękna historia, która mnie poruszyła!