A imię jej szeptał wiatr

Po przeczytaniu tej książki miałam spory problem z oceną. Z jednej strony porusza naprawdę trudne tematy- traumę, ból, próbę poradzenia sobie z przeszłością i odzyskania kontroli nad własnym życiem. Z drugiej jednak strony spodziewałam się po niej czegoś zupełnie innego.
Widziałam mnóstwo opinii o tym, że książka łamie serce, doprowadza do łez i zostaje w głowie na długo. No i niestety u mnie tak nie było. Historia Laury momentami była smutna i współczułam jej tego, przez co musiała przejść, ale nie czułam tych ogromnych emocji, których się spodziewałam. Mimo ciężkich tematów książka wcale nie była dla mnie przygnębiająca ani szczególnie poruszająca.

Sama fabuła też rozwija się dość szybko. Relacja bohaterów była słodka i przyjemna do czytania, ale zabrakło mi czegoś, co sprawiłoby, że naprawdę mocno się w nią zaangażuję. Przez większość czasu po prostu płynęłam przez tę historię bez większych emocjonalnych wzlotów i upadków.
Największy problem mam jednak z zakończeniem. Dostajemy tutaj dwa alternatywne zakończenia i szczerze? Nie do końca wiedziałam, co o tym myśleć. Zostałam z ogromnym niedosytem. Zwłaszcza że pod koniec ponownie pojawia się „potwór” z przeszłości Laury, co według mnie mocno sugerowało dalszy ciąg ich historii. Byłam wręcz przekonana, że drugi tom będzie kontynuacją losów tych bohaterów. Tymczasem okazuje się, że kolejna część opowiada o zupełnie innych postaciach. Przez to ten tom wydaje mi się trochę urwany i niedokończony.

Akcja dzieje się w Polsce i mamy polskie imiona. Wiem, że wiele osób tego nie lubi, ale mnie akurat w ogóle to nie przeszkadzało.
Książka nie była zła, ale też nie wywołała we mnie takich emocji, na jakie liczyłam. A po drugi tom raczej nie sięgnę.

Książki poruszające temat zdrowia psychicznego to zdecydowanie moje guilty pleasure. Mogłabym czytać je bez końca!

W tej książce poznajemy historię Laury, która od lat zmaga się z traumą. Boi się dotyku, bo ten przywołuje wspomnienia piekła, przez które przeszła. Każdy dzień to dla niej walka – z demonami w jej głowie, które ani na moment nie odpuszczają i przypominają o sobie przy każdej nadarzającej się okazji.

Pewnego dnia Laura poznaje Mira i zaczyna z nim naukę samoobrony w klubie sztuk walki. Wie, że to moment, by spróbować pokonać swoje demony. A Mir wzbudza w niej zaufanie – czuje, że to właśnie z nim chce zacząć tę drogę po własne życie.

Historia Laury niesamowicie mnie poruszyła. Czytałam to ze łzami w oczach i mogłam sobie wyobrazić, jak trudno muszą mieć osoby po takich przejściach. Laura chciała sobie radzić, ale każdy dotyk przywoływał demony i całkowicie ją pochłaniał. Nawet gdy jej głowa mówiła jedno, gdy bardzo chciała uwolnić się od ciężaru, który dźwigała – nie było to takie proste. Nie spodziewała się, że to właśnie Mir okaże się jej ratunkiem.

Spodziewałam się wzruszającej historii o traumie – i dokładnie to dostałam. Choć momentami miałam wrażenie, że akcja kręci się w kółko i Laura nie posuwa się do przodu. Może brakowało mi lepszego poznania się bohaterów? Mir praktycznie od razu coś do niej poczuł i pragnął jej pomóc.

Końcówka totalnie mnie zaskoczyła! Wszystko potoczyło się tak szybko… i chyba nie do końca mi się to podobało. Biorąc pod uwagę traumę Laury, nie spodziewałam się, że jej relacja z Mirem zajdzie aż tak daleko 🤷🏻‍♀️

Ale muszę przyznać, że finał książki był mocny. Autorka zdecydowała się na dwa zakończenia – i to było świetne zagranie. Trauma może pogrążyć nas w mroku, z którego nie będziemy w stanie wyjść. Możemy się poddać. Ale możemy też walczyć, pozwolić sobie na pomoc i małymi krokami wyjść na powierzchnię. To my decydujemy, w którą stronę pójdziemy.

Mimo kilku niedociągnięć – jestem zachwycona tą historią!