93 wiersze dla Kariny

Zbiór poetycki, zatytułowany "93 wiersze dla Kariny", jest nie tylko zbiorem lirycznych utworów, ale także zapisem osobistych przemyśleń i wspomnień autora. Ujawnia on swoje refleksje oraz anegdoty odnoszące się do jego wieloletniej przyjaźni z młodą, intrygującą kobietą, Kariną, która odgrywa kluczową rolę w powstaniu tej książki. Choć jest magistrem matematyki, Karina pozostaje przede wszystkim sąsiadką z tego samego piętra, w bloku przy Królewskiej w Warszawie. W jednym z fragmentów autor opisuje wspólnie spędzone chwile, gdzie przy jednym stole towarzyszą im rozmowy, wódka, potrawy i kompot w dzbanie. Dialogi między nimi przypominają rozmowę świtu z wieczorem, pełne są emocji i niekiedy wzajemnego niezrozumienia. Autor w wierszach wyznaje, że jego pióro prowadzą uczucia do Kariny, mimo że prosiła go, by nie mówił o miłości. Jej postać jest dla niego źródłem inspiracji, a każde spotkanie jest jak podróż szybką windą, zarówno w dół do piwnic, jak i w górę do chmur. W jego wyobraźni wspólne chwile są żywe, a Karina obecna, nawet gdy podróżuje samotnie z rowerem czy kimś innym, podczas gdy autor pozostaje przy niej, choćby tylko w duchu.