Złodziejka książek

Książka, którą wszyscy polecają, a Tobie się nie podobała, to...?

"Złodziejka książek" to właśnie taka historia. Osadzona w realiach II wojny światowej, opowiada o Liesel - dziewczynce, która dorasta w cieniu nazizmu, ucząc się, że słowa potrafią być zarówno bronią, jak i schronieniem. Narratorem jest Śmierć - pomysł genialny i odważny, dający niezwykłą perspektywę na ludzkie życie w czasach wojny. Początek naprawdę mnie wciągnął - emocjonalny, symboliczny i pełen napięcia.

Jednak im dalej, tym trudniej było mi utrzymać zaangażowanie. Styl Zusaka miejscami staje się zbyt przestylizowany, a emocje - bardziej wykalkulowane niż odczuwalne. Choć historia Liesel miała ogromny potencjał, to zabrakło mi w niej tej szczerości i siły. Owszem, kilka fragmentów faktycznie porusza, ale całość pozostawiła mnie raczej chłodną - bardziej doceniłam formę niż treść.

Rozumiem, dlaczego ta książka może zachwycać - opowieść o utracie, o człowieczeństwie w czasie nieludzkim, o magii słów w świecie, gdzie słowa potrafią zabijać. Ale mnie zabrakło prawdziwego wzruszenia. Zamiast emocjonalnego uderzenia dostałam pięknie napisaną, ale nierówną historię, która z czasem mnie po prostu zmęczyła.

❤️ Zalety:
- oryginalny pomysł z narratorem-Śmiercią,
- kilka naprawdę mocnych, zapadających w pamięć scen.

💔 Wady:
- przestylizowana forma odbierająca emocjom autentyczność,
- infantylność niektórych sytuacji i zachowań bohaterów,
- historia nie porusza tak, jak powinna,
- otwarte zakończenie pozostawia niedosyt.

✨ Podsumowanie:
To powieść z ambicjami, która niestety nie do końca spełniła moje oczekiwania. Doceniam pomysł, klimat i przesłanie, ale zabrakło mi emocji, które naprawdę by mną wstrząsnęły. To książka, którą można docenić za język i koncepcję, ale niekoniecznie pokochać. Dla mnie - poprawna, ale nie wyjątkowa.

Ocena końcowa: 2.5/5 ⭐

Ta książka jest dla Ciebie, jeśli:
📍 lubisz refleksyjne, symboliczne powieści o wojnie i dorastaniu,
📍 cenisz nieoczywistych narratorów i poetycki język.

Ta książka nie jest dla Ciebie, jeśli:
📍 nie przepadasz za otwartymi zakończeniami i przestylizowanym językiem.

Co to była za książka!!!

Nigdy nie czytałam czegoś nawet w najmniejszym stopniu podobnego i czuję ogromny niedosyt - sposobu pisania i perspektywy 👌

Tematyka bardzo ciężka- wojna, prześladowania, bieda, walka o przetrwanie.

Bycie człowiekiem budzące bardziej wstyd niż dumę, okazując serce, jesteś ogłaszany zdrajcą.

Ciekawa perspektywa moim zdaniem pod dwoma względami 👇

🔥 narrator to śmierć i kurcze autor nie mógł zrobić nic genialniejszego; śmierć nie jako czarny kosiarz kochający zabierać ludzi, ale jako istota obserwująca, wynosząca wnioski i czasami nierozumiejąca wielu rzeczy

🔥 perspektywa niemieckiej rodziny, co rzadko się zdarza w książkach o tematyce wojennej- pokazanie, że nie wszyscy Niemcy tamtych lat to bezwzględni naziści

Chciałabym jeszcze poświęcić akapit PRZEGENIALNEJ kreacji bohaterów, byli tacy co mnie denerwowali, wzruszali, bawili, ale każdy z nich wydawał mi się prawdziwym człowiekiem, nie wykreowaną postacią w książce...

Chyba nie da się przeczytać tej książki bez łez, ale w moim wypadku nie były to łzy wzruszenia - tylko bezsilności...

Jeżeli nie czytaliście to koniecznie spróbujcie, nawet jeśli nie czytacie takich książek (ja nie) to gwarantuję, że będziecie zachwyceni, a opornym bardzo polecam audiobook 👌

Przez kilka ostatnich dni czułam, jak słowa autora wpełzają do mojego życia, osiadają na powiekach i szeptem proszą o uwolnienie.
W tej powieści narratorem jest Śmierć a jej głos jest czuły jak dotyk ukochanej osoby. Jej narracja przełamuje lód strachu i ukazuje, jak najdrobniejszy gest - skradziona książka, schowana strona, może zapłonąć w sercu jak pochodnia. Czy to nie my wszyscy szukamy takiego płomienia, gdy świat wokół zdaje się zastygać w bezruchu?
Najbardziej porusza mnie czułość Hansa i twardość Rosy - ich dom zbudowany z kawałków zaufania. Poranek przetykany smakiem masła, popołudnie ozdobione szeptami pielęgnowanymi w piwnicy, weekend wypełniony stukaniem łyżki o talerz. Czyż nie przypomina to wam rodzinnych wieczorów przy starym stole, gdzie dźwięk filiżanki wyznaczał rytm poczucia bezpieczeństwa?
Max z kolei zabrał mnie w podróż do wnętrza człowieczeństwa, pokazując, że przyjaźń nie pyta o przeszłość ani o pochodzenie. Kiedy czytałam jego słowa pisane drżącą ręką, serce ściskało mi się do granic możliwości - bo każdy z nas pragnie, by ktoś wsłuchał się w naszą ciszę.
Gdy odłożyłam książkę na półkę, poczułam pustkę większą niż ta tuż po pożegnaniu ukochanej osoby. I wtedy zrozumiałam, że „Złodziejka Książek” nie daje prawdziwego zakończenia - zostawia cię z pytaniem, czy odważysz się ukraść choć fragment nadziei, by ocalić własne życie.
Ta historia na zawsze rozbiła we mnie mur obojętności. Do dziś widzę przed sobą palące się ulice Molching i słyszę łoskot bomb, a równocześnie czuję ukradkowy uśmiech Liesel, gdy trzyma w dłoniach kolejny tom. Tak silny kontrast nigdy nie da mi spokoju.
Jeśli szukasz powieści, która nie tylko opowiada, ale i dotyka najgłębszych strun duszy, pozwól, by ta książka wyszeptała ci do ucha swoją opowieść. A potem zastanów się, jakie słowa sam byś ukradł, by tchnąć życie w zgliszcza własnych lęków.
Polecam każdemu!!!
Koniecznie!!!

„Wydaje mi się, że ludzie lubią oglądać akty destrukcji. Zamki z piasku, domki z kart - od tego się zaczyna. Mają specjalny talent do pomnażania dzieła zniszczenia.”

„A krzyk to znak życia.”

„Widzę co w ludziach jest najlepszego i najgorszego. Widzę ich brzydotę i piękno i zastanawiam się, jak to możliwe, że te dwie rzeczy tak mocno ze sobą współistnieją. Ludzie mają jednak coś, czego im szczerze zazdroszczę. Mają dość rozumu, by umierać.”

„Złodziejka książek”

[współpraca reklamowa @skupszop]

O Złodziejce książek, której brakowało słów.
O słowach, które ocaliły życie.

Serce bolało, a zakończenie wycisnęło ze mnie łzy.

Może właśnie tak brzmi idealna rekomendacja?

Opuszczona,
z nowym życiem.

W miejscu ogromnego cierpienia.

Zagubiona,
złamana.

W porozrzucanych fragmentach piękna.

Pocieszenie w (nie)znanej rodzinie, przyjaciołach i książkach, które stały się jej punktem zaczepienia. Jej dodatkowym poczuciem bezpieczeństwa i sensem jej życia.

Liesel nie była stereotypową, grzeczną dziewczynką. Jej temperament, walka o siebie i innych, skradły moje otępiałe serce.

Hans – wspierający, otwarty, pełen miłości oraz nieco ordynarna Rosa – to ludzie, którzy stworzyli rodzinę, do której Liesel należała. Otrzymała ciepło, poczucie pozornego bezpieczeństwa i miłość.

Większość postaci w tej książce była wykreowana bardzo dobrze (pomijam szumowiny). Każda z nich miała w sobie coś, co wpływało na innych lub na bieg wydarzeń. Ich losy wywoływały współczucie i krajało serce.

Bardzo polubiłam narratora tej powieści – jego ironiczny, ale bardzo otrzeźwiający ton i wstawki potrafiły rozjaśnić mroczne chwile i dodatkowo wnieść trochę światła w smutne, zmęczone twarze.

Bez tajemnic,
kwestia czasu.

Nie będę rozpisywać na temat całego tła, bo nie czuję na ten moment “kompetentna”, żeby jakoś sensownie ubrać wszystko w słowa, ale to, co się działo - wywoływało to, co powinno wywołać.

„Złodziejka książek” to historia o…

potępieniu i zbawieniu,
o dobru i złu.

O miłości, kochaniu i byciu kochanym.
O buncie, pomocy i dobrych sercach.
A także o wdzięczności za tych, którzy przy nas są.

Porusza, wzrusza, czasem rozdziera serca i duszę.
Pokazuje nadzieję, sprzeciw wobec nadużyć, jakie spotykały słabszych.
Miłość do innych oraz do nieznanego, do tego, co może zmienić nasze życie na zawsze.

Miłość, piękno, ból i współczucie – te cztery słowa są fundamentem tej książki. Jeśli jeszcze jej nie czytaliście, koniecznie dopiszcie ją do swojej listy TBR, bo to lektura, którą powinien przeczytać każdy.