Zdrajcy, donosiciele, konfidenci w okupowanej Polsce 1939-1945 (pocket)

Od pierwszych dni niemieckiej okupacji, celem na zajętych ziemiach polskich było nie tylko usprawnienie administracji oraz intensywne wykorzystanie gospodarcze tych terenów, ale także całkowite podporządkowanie Polaków i złamanie ich ducha walki. Aby to osiągnąć, Niemcy niezwłocznie rozpoczęli politykę brutalnego terroru. Już we wrześniu 1939 roku, na podstawie wcześniej przygotowanych list osób do eliminacji, mordowano działaczy niepodległościowych, powstańców śląskich i wielkopolskich oraz członków inteligencji. Te okrutne działania były kontynuowane m.in. w ramach tzw. Akcji A-B, a aparat represji sukcesywnie wzmacniano, rozbudowując m.in. struktury policyjne, z Gestapo na czele.

Okupanci byli świadomi, że narodowy charakter Polaków skłaniać ich będzie do różnorodnych form oporu, zarówno biernego, jak i czynnego, oraz do organizowania się w podziemne struktury. Dlatego też jednym z kluczowych elementów strategii zwalczania patriotycznych dążeń Polaków było utworzenie szerokiej sieci donosicieli i konfidentów. Ważnym zadaniem na tej płaszczyźnie było również skłanianie wybranych osób do zdrady.