Zdrajcy, donosiciele, konfidenci w okupowanej Polsce 1939-1945

Od momentu rozpoczęcia okupacji, Niemcy nie ograniczali się tylko do ustanawiania efektywnej administracji i eksploatacji ekonomicznej na zajętych terenach Polski. Ich celem było także całkowite podporządkowanie Polaków i złamanie ich ducha oporu. Już we wrześniu 1939 roku wprowadzili brutalną politykę terroru, która obejmowała zabójstwa liderów niepodległościowych, powstańców śląskich i wielkopolskich oraz polskiej inteligencji, według przygotowanych wcześniej list proskrypcyjnych. Te działania wdrożone w ramach tzw. Akcji A-B były tylko początkiem. Niemcy nieustannie rozbudowywali aparat bezpieczeństwa, w tym struktury policyjne z Gestapo na czele.

Doskonale zdawali sobie sprawę, że Polacy będą wykazywać wielorakie formy oporu, zarówno bierne, jak i czynne, oraz organizować tajne stowarzyszenia. Wobec tego za jedno z najważniejszych narzędzi w ich arsenale uznali budowanie sieci donosicieli i konfidentów. Istotnym elementem ich strategii było także skłonienie niektórych osób do zdradzenia swoich rodaków, co miało zasadnicze znaczenie w zwalczaniu niepodległościowych dążeń Polaków.