Tajemnicza Wyspa Wielkanocna

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem o Rapa Nui, poczułem intrygującą tajemniczość. Wiedziałem już wtedy, że to miejsce zajmie wyjątkowe miejsce w moim sercu. Jednak prawdziwie pokochałem tę wyspę dopiero będąc tam, pod intensywnym słońcem, przemierzając wulkaniczne skały, eksplorując ciasne groty, dotykając nagrzane od słońca posągi moai i kąpiąc się w turkusowych wodach Pacyfiku. To najbardziej odosobnione miejsce na ziemi zaczęło mnie fascynować.Zastanawiałem się, czy to możliwe, że Wyspa Wielkanocna gościła kiedyś przybyszów z kosmosu. Czy obcy, których ani pochodzenia, ani imienia nie znamy, mogli wybrać właśnie ten zakątek Oceanii, by stworzyć te enigmatyczne postacie z kamienia o ludzkich twarzach? Albo czy jest może jakaś prawda w legendzie o Rapa Nui jako części mitycznego kontynentu Lemuria, Pacyficznej Atlantydy, gdzie pradawna cywilizacja czerpała wiedzę z tajemniczego źródła Mu?Do dzisiaj mieszkańcy Rapa Nui wierzą, że dawni władcy, zwani Ariki, posiadali nadprzyrodzoną moc zwaną mana. To właśnie dzięki tej sile umysłu byli w stanie przemieszczać ciężkie obiekty, takie jak posągi moai, bez fizycznego kontaktu.Artur Cieślar, autor, jest pisarzem, reportażystą, tłumaczem oraz podróżnikiem. Pochodzący ze Świnoujścia i zodiakalny Bliźniak, zawsze interesował się odległymi krajami i kontynentami. Jego ciekawość świata i ludzi zachęca go do podróżowania, pisania i fotografowania. W jego duchowej podróży ogromne znaczenie miały postacie takie jak lama Tenga Rinpocze, Ryotan Tokuda oraz Bert Hellinger.Pierwsza podróż do Indii, ziemi Buddy, mając 21 lat, obudziła w nim potrzebę zestawiania swoich wyobrażeń z rzeczywistością, a także zrozumienia, że jego serce bije najmocniej dla Azji. Dla Cieślara podróże są aktem twórczym i duchowym poszukiwaniem, metodą na poznanie świata, innych kultur i samego siebie. Jego działalność obejmuje współpracę z wieloma magazynami oraz autorskie książki, jak "Kobieta metafizyczna" i "Czarny kot nocą", a także wystawy fotograficzne, takie jak "Tybetański teatr tańca". Wierzy, że poprzez dokumentowanie świata w słowach i obrazach, można go zatrzymać na dłużej.