Tajemnice Fleat House

„Tajemnice Fleat House” poleciła mi koleżanka i dobrze zrobiła, bo sama pewnie długo bym się za tę książkę nie zabrała. Lucindę Riley kojarzyłam przede wszystkim z powieściami obyczajowymi, więc kryminał w jej wydaniu był dla mnie trochę ciekawostką. Tym większe było moje zaskoczenie, że ta historia naprawdę działa. Czytałam ją na plaży i dokładnie tam sprawdziła się najlepiej, bo wciągała na tyle, że człowiek przestawał patrzeć, co się dzieje dookoła.

Najbardziej podobało mi się to, że Riley nie próbowała na siłę udawać autorki z zupełnie innego gatunku. Została przy tym, co robiła najlepiej, czyli przy opowiadaniu historii tak, żeby czytelnik chciał iść dalej, rozdział po rozdziale. Kryminalna fabuła jest tu poprowadzona solidnie, bez chaosu i bez przesadnego kombinowania. Jest zagadka, są kolejne tropy, są ludzie, którzy ewidentnie coś ukrywają, i to wystarczy, żeby naprawdę się wciągnąć.

Bardzo dobrze wypadła też sama konstrukcja. Zamknięty świat szkoły z internatem ma w sobie coś niewygodnego już sam z siebie, a tutaj ten klimat został wykorzystany naprawdę sensownie. Wszystko dzieje się w miejscu, które z zewnątrz wygląda spokojnie i porządnie, a pod spodem aż buzuje od sekretów. Lubię takie historie, bo od razu czuć, że każdy może coś wiedzieć, ale nikt nie powie tego wprost.

Główna policjantka była dla mnie przyzwoita, bez niepotrzebnego przerysowania. Nie została napisana jako superbohaterka, tylko jako osoba, która po prostu ma do wykonania trudną robotę. I to mi pasowało. Śledztwo prowadzone jest sprawnie, a sama fabuła ma w sobie trochę ducha Agaty Christie, tylko w nowoczesnej wersji, z domieszką obyczajowych obserwacji i bardziej współczesnego spojrzenia na ludzi oraz ich zachowania.

Nie ma tu dłużyzn, co bardzo doceniam. Książka jest napisana tak, że czyta się ją szybko i przyjemnie, bez poczucia przeciągania. To nie jest ten typ kryminału, który zostawia człowieka w totalnym szoku albo rozbija emocjonalnie. To raczej dobrze skrojona, porządna opowieść, która ma swoje tempo, swój klimat i dokładnie wie, czym chce być.

Najciekawsze jest chyba to, że powieść została napisana jeszcze zanim Lucinda Riley osiągnęła swój największy sukces, a mimo to widać tu już bardzo dobry warsztat. Nie jest to książka pisana „na siłę” ani pod modę. Raczej solidna, pewna siebie historia, która po prostu spełnia swoje zadanie i robi to naprawdę dobrze.

Dla mnie to była bardzo udana lektura na lato. Taka, którą czyta się lekko, ale po której zostaje dobre wrażenie. I właśnie za to ją cenię najbardziej.