Stones river 31 grudnia 1862 - 3 stycznia 1863

Grudzień 1862 roku był trudnym okresem dla armii Stanów Zjednoczonych, która zmagała się z siłami konfederatów. Największa z wojsk Unii, Armia Potomaku, starała się przełamać linię obrony Armii Północnej Wirginii 13 grudnia pod Fredericksburgiem. Ta bitwa miała stanowić początek ofensywy w kierunku Richmond wzdłuż linii kolejowej. Mimo to Fredericksburg zakończył się dotkliwą klęską dla wojsk Unii, które poniosły znaczące straty: 1784 żołnierzy zabitych, 9600 rannych oraz 1769 wziętych do niewoli i zaginionych. W wyniku tego Burnside i Franklin zostali zdymisjonowani, a Sumner dobrowolnie zrezygnował z dowództwa. Równolegle, na drugim co do znaczenia teatrze działań w dolinie Mississippi, Grant sformował armię z czterema korpusami. Niemniej, zaplanowana ofensywa na Grenade–Jackson–Vicksburg nie doszła do skutku. Przeszkodziły w niej niewystarczające siły oraz zniszczenie głównych magazynów zaopatrzenia w Holly Springs, co było wynikiem rajdu kawalerii Van Dorna 20 grudnia. XIII Korpus pod dowództwem Shermana dotarł w okolice Vicksburga dzięki flocie Portera, ale szturm na umocnienia konfederackie w Chickasaw Bluffs 29 grudnia okazał się nieudany. Straty obu stron były znaczne, przy stosunku 1 do 8,5 na niekorzyść Unii. Wydarzenia te – Fredericksburg, Holly Springs i Chickasaw Bluffs – doprowadziły do kryzysu decyzyjnego w Waszyngtonie. Tylko William Starke Rosecrans i jego Armia Cumberlandu mogli przywrócić nadzieję Unii. Presja ze strony Hallecka zmusiła Rosecransa do rozpoczęcia ofensywy, której kulminacją była bitwa nad Stones River.