Stones river 31 grudnia 1862 - 3 stycznia 1863

W grudniu 1862 roku Armia USA przeżywała trudne chwile, walcząc z siłami rebeliantów. Największy związek Unii, Armia Potomaku, podjął próbę przełamania pozycji Armii Północnej Wirginii 13 grudnia pod Fredericksburgiem. Celem tej bitwy była zaplanowana ofensywa wzdłuż linii kolejowej w kierunku Richmond. Niestety, Fredericksburg okazał się dla Armii Potomaku poważną klęską, z dużymi stratami w ludziach: 1784 zabitych, 9600 rannych, oraz 1769 wziętych do niewoli i zaginionych. Skutkiem tego Burnside i Franklin zostali odwołani, a Sumner z własnej woli zrezygnował z dowodzenia. Na innym froncie, w dolinie Missisipi, Grant zdołał sformować cztery korpusy armii. Ofensywa lądowa na trasie Grenade–Jackson–Vicksburg nie doszła do skutku z powodu niedoboru sił i zniszczenia kluczowych magazynów zaopatrzenia w Holly Springs podczas rajdu kawalerii Van Dorna 20 grudnia. Mimo że flota Portera przetransportowała XIII K Shermana w okolice Vicksburga, szturm na konfederackie umocnienia w Chickasaw Bluffs 29 grudnia zakończył się niepowodzeniem. W tej ostatniej bitwie straty były znaczące: konfederaci stracili 63 zabitych, 134 rannych, dziesięciu zaginionych, a XIII K poniosła straty 208 zabitych, 1005 rannych oraz 563 zaginionych.Wydarzenia w Fredericksburg, Holly Springs i Chickasaw Bluffs wywołały kryzys w kręgach dowódczych w Waszyngtonie. W tej sytuacji jedyną nadzieją dla Unii była Armia Cumberlandu dowodzona przez Williama Starka Rosecransa. Tylko sukces tego oddziału mógł poprawić sytuację Stanów Zjednoczonych, dlatego Halleck zmusił Rosecransa do podjęcia ofensywy, która zakończyła się bitwą nad Stones River.