Lokatorka

O Boże, co to była za książka. Lokatorka to jedna z tych historii, przy których od pierwszych stron wiedziałam, że trafiłam na coś, co naprawdę mi się spodoba. Książka jest niesamowicie wciągająca, a autor bez przerwy prowadzi czytelnika za nos. I właśnie to było dla mnie największą frajdą podczas lektury. Wydawało mi się, że już wiem, co się dzieje, że znalazłam odpowiedź albo odpowiedni trop, a chwilę później okazywało się, że kompletnie się pomyliłam. Autor bardzo umiejętnie podsuwa czytelnikowi odpowiedzi, które wyglądają na oczywiste, a następnie pokazuje, że były tylko kolejną ślepą uliczką. Uwielbiam takie historie, bo podczas czytania można samemu wcielić się w detektywa i próbować rozwiązać zagadkę razem z bohaterami. Tutaj jednak moje teorie bardzo często okazywały się błędne, co sprawiało mi ogromną przyjemność. Nie czułam się oszukana przez autora, tylko naprawdę dobrze prowadzona przez kolejne etapy historii. To ogromna różnica. Niektóre thrillery próbują zaskakiwać na siłę, a tutaj miałam poczucie, że wszystkie tropy zostały przemyślane i odpowiednio rozłożone w czasie. Lokatorka była dla mnie świetną rozrywką od początku do końca. Wciągnęła mnie tak mocno, że już podczas czytania wiedziałam, że chcę sięgnąć po kolejne książki tego autora. Pokochałam jego sposób prowadzenia historii praktycznie od pierwszej strony. Wodzenie czytelnika za nos, podsuwanie fałszywych tropów i sprawianie, że cały czas zastanawiamy się, komu właściwie możemy ufać, jest tutaj zrobione naprawdę świetnie. To dokładnie taki thriller, jakiego szukam, przede wszystkim wciągający, inteligentny i dający ogromną satysfakcję z czytania. Zdecydowanie jedna z najlepszych książek, jakie ostatnio przeczytałam i bardzo mocny kandydat na początek mojej przygody z autorem, który może szybko stać się jednym z moich ulubionych.