Poza zasadą przemijania Studium przymusu powtarzania

Książka Małgorzaty Opoczyńskiej stanowi swego rodzaju mythos, który rozwija się pomiędzy refleksjami Autorki na temat wspomnień. Jest mozaikową opowieścią, składającą się z różnorodnych elementów, które odzwierciedlają życie ludzi dotkniętych doświadczeniami w różny sposób. To wielogłosowa narracja o przymusie odtwarzania życia i egzystencjalnym zamknięciu, które przypomina nam o nieustannym pytaniu: przemijam? Autorka stawia pytanie: dlaczego wszystko, co przeżyliśmy, powtarza się, lecz odpowiada poprzez słowa bohaterów książki: „wszystko się powtarza, by trwało inaczej” (s. 257). Pisarstwo Opoczyńskiej wyróżnia się swoim oryginalnym stylem, który jest poza utartymi formami akademickimi. Inspiruje się postulatem Krystiana Lupy: „siebie piszcie”, co czyni jej teksty autentycznymi i pełnymi poezji. Od pierwszej strony książki zauważamy poetycką kompozycję, która przełamuje standardy literatury naukowej. Celem tej transdyscyplinarnej pracy jest poszukiwanie prawdy o człowieku w jego skomplikowanej, niepewnej egzystencji. Publikacja ta wnosi istotny wkład do humanistyki, eksplorując pytania dotyczące ludzkiej tożsamości i relacji z innymi, zamiast udzielać jednoznacznych odpowiedzi. Małgorzata Opoczyńska-Morasiewicz, profesor UJ, specjalistka psychologii i psychoterapii egzystencjalnej, jest autorką licznych prac naukowych, które przyczyniają się do rozwoju tej dziedziny.