Poezja święta

Rozprawa koncentruje się na twórczości trzech pisarzy baroku europejskiego, którzy prawdopodobnie nie znali się osobiście, ale łączy ich wspólne przekonanie o istotnej roli poezji w relacji z Bogiem. Idea Logosu, czyli Słowa Bożego obecnego w ludzkim słowie, była dla nich podstawowym uzasadnieniem tej szczególnej roli. Poprzez analizę i interpretację dzieł takich jak "Cherubinischer Wandersmann" autorstwa Anioła Ślązaka, "The Temple" George’a Herberta oraz "Poezje Postu" świętego Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, wyłania się obraz artystycznej świadomości tych twórców. Ze względu na obszerność cyklów Ślązaka i Herberta, wybrano najbardziej znaczące utwory do analizy, podczas gdy cykl Lubomirskiego, będący najkrótszy, został zbadany w całości, co wynika zarówno z jego mniejszych rozmiarów, jak i braku ostatecznej edycji autorskiej. Każdy z tych autorów, działając niezależnie, dostrzegł w idei Logosu potencjał dla teorii poezji, traktując Logos jako objawienie Boga. Mogło to być uważane za obecność Chrystusa-Słowa, Słowa wyrytego na żywych tablicach serc, zgodnie z obrazem zaczerpniętym z Drugiego Listu św. Pawła do Koryntian, czy też jako natchnione Słowo Pisma Świętego.