Pippi w parku Astrid Lindgren, Ingrid Vang Nyman

Byłam zaskoczona, kiedy dowiedziałam się, że oprócz trzech znanych mi powieści, istnieją jeszcze inne opowiadania o Pippi Pończoszance. Sprawiło mi ogromną radość, że w Polsce ukazało się nie tak dawno jedno z nich, czyli "Pippi w parku". To historia, która oryginalnie pojawiła się w 1949 roku i nigdy do tej pory nie została wydana w Polsce.
Przez kilka miesięcy mieszkałam w Sztokholmie - mieście, w którym dzieje się akcja opowiadania Astrid Lindgren. "Pippi w parku" wywołała we mnie poczucie nostalgii za stolicą Szwecji, a szczególnie za jego parkami.
Pomysł na historię jest prosty - Pippi wraz z przyjaciółmi odkrywa, że w Sztokholmie chuligani panoszą się w parkach i zaczepiają przechodniów. Policja jest bezradna. Annika proponuje, by właśnie Pippi zajęła się tym problemem - wszak poradziła sobie ze wszelkimi zbójami w swoim miasteczku. Cała trójka - Annika, Tommy oraz Pippi - wybierają się więc w podróż, aby zaprowadzić ład i porządek w sztokholmskich parkach.
Książeczka jest krótka i nieskomplikowana - jest to jej zaleta jak i wada. Na pewno można dać tę książeczkę kilkuletniemu dziecku, które będzie zadowolone - nie zdąży się nią znudzić. Dla pozostałych jednak pewnie pozostanie niedosyt, że historia kończy się tak naprawdę przed tym, kiedy na dobre zdąży się rozkręcić. Szkoda potencjału fabuły tej książeczki.
Pomimo tego, opowiadanie łączy w sobie najlepsze cechy prozy Astrid Lindgren. Jest więc śmieszne, szalone, zaskakujące i pełne uroku. Zupełnie jak bohaterka stworzona przez Lindgren, która w tym roku skończy już 77 lat! Książkę uzupełniają wspaniałe ilustracje Ingrid Vang-Nyman. Dzięki temu czyta się tę książkę jak oryginalną trylogię, która do dziś uważana jest za arcydzieło.
Polecam przeczytanie tej krótkiej pozycji. Dla fanów oryginalnych przygód Pippi Pończoszanki to pozycja obowiązkowa - znów można się poczuć jakby się miało te kilka lat, gdy czytało się książki Astrid Lindgren po raz pierwszy. Pomimo tego, że jest to niewielka lektura, przyjemnie spędziłam popołudnie z "Pippi w parku".

Byłam zaskoczona, kiedy dowiedziałam się, że oprócz trzech znanych mi powieści, istnieją jeszcze inne opowiadania o Pippi Pończoszance. Sprawiło mi ogromną radość, że w Polsce ukazało się nie tak dawno jedno z nich, czyli "Pippi w parku". To historia, która oryginalnie pojawiła się w 1949 roku i nigdy do tej pory nie została wydana w Polsce.
Przez kilka miesięcy mieszkałam w Sztokholmie - mieście, w którym dzieje się akcja opowiadania Astrid Lindgren. "Pippi w parku" wywołała we mnie poczucie nostalgii za stolicą Szwecji, a szczególnie za jego parkami.
Pomysł na historię jest prosty - Pippi wraz z przyjaciółmi odkrywa, że w Sztokholmie chuligani panoszą się w parkach i zaczepiają przechodniów. Policja jest bezradna. Annika proponuje, by właśnie Pippi zajęła się tym problemem - wszak poradziła sobie ze wszelkimi zbójami w swoim miasteczku. Cała trójka - Annika, Tommy oraz Pippi - wybierają się więc w podróż, aby zaprowadzić ład i porządek w sztokholmskich parkach.
Książeczka jest krótka i nieskomplikowana - jest to jej zaleta jak i wada. Na pewno można dać tę książeczkę kilkuletniemu dziecku, które będzie zadowolone - nie zdąży się nią znudzić. Dla pozostałych jednak pewnie pozostanie niedosyt, że historia kończy się tak naprawdę przed tym, kiedy na dobre zdąży się rozkręcić. Szkoda potencjału fabuły tej książeczki.
Pomimo tego, opowiadanie łączy w sobie najlepsze cechy prozy Astrid Lindgren. Jest więc śmieszne, szalone, zaskakujące i pełne uroku. Zupełnie jak bohaterka stworzona przez Lindgren, która w tym roku skończy już 77 lat! Książkę uzupełniają wspaniałe ilustracje Ingrid Vang-Nyman. Dzięki temu czyta się tę książkę jak oryginalną trylogię, która do dziś uważana jest za arcydzieło.
Polecam przeczytanie tej krótkiej pozycji. Dla fanów oryginalnych przygód Pippi Pończoszanki to pozycja obowiązkowa - znów można się poczuć jakby się miało te kilka lat, gdy czytało się książki Astrid Lindgren po raz pierwszy. Pomimo tego, że jest to niewielka lektura, przyjemnie spędziłam popołudnie z "Pippi w parku".

Och, jak dobrze było wrócić do Pippi Pończoszanki. Odkąd byłem dzieciakiem, nie czytałem, ani nie wracałem do lektury klasyki Astrid Lindgren i z chęcią przeczytałem "Pippi w parku". Już wiem, że dobrze będzie wrócić do lektury tych książek - teraz spróbuję czytać je jako dobranocki moim dzieciom.
Zawsze lubiłem tę rudowłosą dziewczynę. Pippi w dzieciństwie była obiektem mojej sympatii, bardzo żałowałem, że nie jest prawdziwa i nie mogę się z nią przyjaźnić. Historie takie, jak rozprawienie się z bandziorami, którzy przyszli do jej domu, czy cała książka w której Pippi wraz z przyjaciółmi wybiera się na wyspę to jedne z moich ulubionych momentów jako dziecięcego czytelnika. Byłem więc ciekaw, czy "Pippi w parku" będzie mnie dzisiaj, człowieka dorosłego, mającego już inny gust, rozśmieszyć, zabawić, zaciekawić. I udało się!
"Pippi w parku" to szalona przygoda, która wcale nie stoi niżej od innych historii z tą bohaterką w roli głównej. Choć pomysł na historię wydaje się absurdalny (Pippi wraz z przyjaciółmi chce rozprawić się z przestępczością w Sztokholmie), ale nie można odmówić uroku tej małej książeczce. Jest prosta - z pewnością spodoba się dzieciom. Bardzo podobał mi się dydaktyzm w niej zawarty - lekcja, którą przekazuje Lindgren nie jest nachalna, ani nie szkodzi fabule. Jak na opowieść wymyśloną dla dzieci, dużo w niej dojrzałości.
To co mi najbardziej podoba się w prozie Lindgren to jej humor. Najzabawniejszym fragmentem jak dla mnie było wystawienie na trawniku przez Pippi tabliczki "ZAKAZ KONSUMPCJI", który odwieść miał jej konia od zjadania tegoż trawnika. Ale zdarzają się tej inne zabawne i absurdalne żarty.
"Pippi w parku" z pewnością jest warta polecenia. Nie wiem, czy to dobry start, jeśli ktoś do tej pory nie czytał książek Astrid Lindgren - lepiej wpierw przeczytać oryginalne książki. Ja na pewno spróbuję zapoznać z nimi moje dzieci - z pewnością będą zadowolone z lektury, którą ich tata czytał w dzieciństwie. Tym bardziej, że wygląda na to, że książki mało co się zestarzały.

Och, jak dobrze było wrócić do Pippi Pończoszanki. Odkąd byłem dzieciakiem, nie czytałem, ani nie wracałem do lektury klasyki Astrid Lindgren i z chęcią przeczytałem "Pippi w parku". Już wiem, że dobrze będzie wrócić do lektury tych książek - teraz spróbuję czytać je jako dobranocki moim dzieciom.
Zawsze lubiłem tę rudowłosą dziewczynę. Pippi w dzieciństwie była obiektem mojej sympatii, bardzo żałowałem, że nie jest prawdziwa i nie mogę się z nią przyjaźnić. Historie takie, jak rozprawienie się z bandziorami, którzy przyszli do jej domu, czy cała książka w której Pippi wraz z przyjaciółmi wybiera się na wyspę to jedne z moich ulubionych momentów jako dziecięcego czytelnika. Byłem więc ciekaw, czy "Pippi w parku" będzie mnie dzisiaj, człowieka dorosłego, mającego już inny gust, rozśmieszyć, zabawić, zaciekawić. I udało się!
"Pippi w parku" to szalona przygoda, która wcale nie stoi niżej od innych historii z tą bohaterką w roli głównej. Choć pomysł na historię wydaje się absurdalny (Pippi wraz z przyjaciółmi chce rozprawić się z przestępczością w Sztokholmie), ale nie można odmówić uroku tej małej książeczce. Jest prosta - z pewnością spodoba się dzieciom. Bardzo podobał mi się dydaktyzm w niej zawarty - lekcja, którą przekazuje Lindgren nie jest nachalna, ani nie szkodzi fabule. Jak na opowieść wymyśloną dla dzieci, dużo w niej dojrzałości.
To co mi najbardziej podoba się w prozie Lindgren to jej humor. Najzabawniejszym fragmentem jak dla mnie było wystawienie na trawniku przez Pippi tabliczki "ZAKAZ KONSUMPCJI", który odwieść miał jej konia od zjadania tegoż trawnika. Ale zdarzają się tej inne zabawne i absurdalne żarty.
"Pippi w parku" z pewnością jest warta polecenia. Nie wiem, czy to dobry start, jeśli ktoś do tej pory nie czytał książek Astrid Lindgren - lepiej wpierw przeczytać oryginalne książki. Ja na pewno spróbuję zapoznać z nimi moje dzieci - z pewnością będą zadowolone z lektury, którą ich tata czytał w dzieciństwie. Tym bardziej, że wygląda na to, że książki mało co się zestarzały.