Pałac (2026)

Na początku II wojny światowej, gdy linia frontu zbliża się do małej wioski, Jakub, który zajmuje się wypasem owiec, obserwuje ucieczkę właścicieli miejscowego dworu. Zaintrygowany, postanawia wejść do pałacu i odkrywa świat arystokracji. Wprawdzie ten świat jest tylko częściowo realny, a częściowo zbudowany z jego wyobrażeń, niemniej wywołuje w nim fascynację. Przemierzając puste sale i siadając w dawnych fotelach, Jakub zaczyna utożsamiać się z rolą arystokraty. Wizje przeszłości i nowe perspektywy stopniowo zmieniają jego postrzeganie świata. Wiesław Myśliwski, za pomocą introspekcyjnego monologu głównego bohatera, ukazuje złożoność ludzkiej świadomości. Jakub staje się mistrzem własnego losu, igrając z rzeczywistością, zakładając kolejne maski. Jego myśli i słowa nie znają ograniczeń, a wizja świata pozbawionego społecznych granic jest siłą napędową tej epickiej historii. Adaptacja filmowa powieści zdobyła wiele nagród podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Henryk Bereza w "Twórczości" pisał, że "Pałac" to przykład pisarskiej odwagi Myśliwskiego, która wyróżnia się na tle współczesnej literatury jako eksplozja kreatywności. Autor nie rozdrabnia się, lecz dąży do stworzenia dzieła o wielkiej mocy i znaczeniu.