Onyx Storm. Onyksowa burza. Empireum. Tom 3

“Onyx Storm” czyli trzecia powieść z cyklu “Empireum” autorstwa Rebecci Yarros to książka co do której mam mieszane uczucia. Uwielbiam twórczość autorki, a szczególnie wyżej wymienioną serię, ale nie mogę zaprzeczyć, że ta część była zdecydowanie najsłabsza. Spotkałam się już z opinią, że stanowi klasyczny “zapychacz” w powieściach wielotomowych i muszę przyznać trochę racji.

Zaczynając od fabuły - znowu mamy tutaj mnóstwo smoków, magii, tajemnic, ale w tym tomie dużo uwagi zostaje poświęcone poszukiwaniom siódmej rasy smoków, a co za tym idzie - rodzinie Andarny. Ten wątek mógłby być jednym z najlepszych dotychczas opisanych w cyklu, ale niestety czegoś tutaj zabrakło. Ciekawym zabiegiem oczywiście było ukazanie nam tych wszystkich miejsc, o których czytelnik wcześniej nie słyszał, ale cała historia została spłaszczona. Tak naprawdę wszystko rozstrzygnęło się na kilku stronach, a i tak zostaliśmy pozostawieni z… niczym.

Kolejnym zarzutem, który mam do tej książki jest zbyt duża liczba postaci przedstawionych na pierwszych 100-200 stronach. Ciężko się połapać kto jest kim, kiedy co kilka stron pojawia się coraz to nowe imię, nazwisko lub stopień wojskowy/królewski. Oczywiście większość z tych postaci nie ma tak naprawdę większego wpływu na fabułę, a idąc dalej zostajemy już tylko przy dobrze nam znanych głównych bohaterach i postaciach pobocznych, ale sam początek trochę ostudził mój zapał wobec tej pozycji.

“Onyx Storm” to książka mocno nierówna, na początku mamy stosunkowo niewiele akcji, później jeden wątek zostaje przedłużony, by na sam koniec wrzucić czytelnika w prawdziwy wir akcji. Wszystko co wcześniej rozwijało się powoli teraz dzieje się z prędkością światła. Jeden wątek za drugim, jedna tajemnica za drugą i stopniowo robi się tego trochę za dużo na raz.

Mimo tego, że czytanie tej książki, szczególnie przez pierwszą część nieznacznie mi się dłużyło to jednak mam taki sentyment do tej serii, że nie mogłabym przestać jej czytać w połowie. Autorka dalej pięknie opisuje zbudowany przez siebie świat, bohaterowie których wykreowała są ciekawi, wielowymiarowi i nie raz potrafią nas czymś zaskoczyć. Wątek miłosny nie zawodzi, choć w tej powieści mam wrażenie, że został zepchnięty na drugie tło. Ale to i dobrze, w końcu kreując tak rozbudowany świat musimy dostać coś więcej niż tylko sceny miłosne między dwójką głównych bohaterów. Podobało mi się również wprowadzenie kilku rozdziałów z perspektyw drugoplanowych postaci kobiecych - Rhiannon i Imogen. Jak dla mnie takie rozdziały mogłyby się pojawiać znacznie częściej jako, że lubię poznawać historię i punkt widzenia większej ilości bohaterów.

Na kolejną część z cyklu “Empireum” musimy jeszcze trochę zaczekać, ale mam nadzieję, że będzie ona lepsza od tej pozycji. Mimo wszystko jednak polecam nie poddawać się, jako że ogółem świat wykreowany przez Yarros jest zbyt wyjątkowy by porzucać go po jednej nie do końca udanej pozycji. To wciąż jest solidne romantasy, napisane pięknym językiem i opowiadające historię jakich mało!