Nie zapomnij nakarmić gołębi. Dziennik z Gazy

„Dziennik z Gazy” nieznanego autora to lektura tak wstrząsająca, że pozostaje w człowieku na długo — być może już na zawsze. Rzadko sięgam po reportaże, jednak po tej książce wiem, że chcę robić to częściej. Na co dzień jesteśmy świadomi toczących się wojen i dramatycznych wydarzeń na świecie, ale dopiero sięgając po takie świadectwa, możemy zbliżyć się do prawdy — choć i tak pozostajemy jedynie niemymi obserwatorami, a i to określenie wydaje się zbyt śmiałe.
Jako ludzie żyjący w świecie, który — przynajmniej pozornie — nie jest ogarnięty takim okrucieństwem, jakie wyłania się z kart tego dziennika, powinniśmy o nim mówić głośno. Powinniśmy robić cokolwiek, co leży w naszej mocy, by nie pozwolić, aby to piekło trwało w ciszy i obojętności. Niewyobrażalny lęk, ból po stracie bliskich, głód i ciągła niepewność jutra są doświadczeniami trudnymi do pojęcia w XXI wieku.
Przeraża mnie myśl, że słowa „człowiek człowiekowi zgotował ten los” pozostają tak boleśnie aktualne. Opisywane emocje są tak realne, że sama myśl o tym, czego doświadczają bohaterowie, wywołuje fizyczny dyskomfort. Wstyd mi, że śmiem narzekać na własne, błahe problemy. Trwający od wieków konflikt między Żydami a Palestyńczykami jawi się tu jako dramat pozbawiony sensu i końca — spirala przemocy, w której największą cenę zawsze płacą zwykli ludzie.
Ta książka nie daje odpowiedzi, ale odbiera komfort niewiedzy. I być może właśnie na tym polega jej największa siła.