Napisz mnie po swojemu

“Napisz mnie po swojemu”


[współpraca reklamowa @wydawnictwohype]

“Tysiąc pocałunków” - zraniły moje serce
“Tysiąc złamanych serc” - złamały doszczętnie i wywołały łzy
“Napisz mnie po swojemu” - kompletnie rozczarowało

Jestem zła, zawiedziona i smutna. Ta książka miała mnie złamać emocjonalnie, miała być historią, której nie zapomnę. A jedyne co złamała, to moje serce przez to, jak bardzo okazała się fiaskiem.

To pierwszy raz, kiedy książka Tillie Cole dostała ode mnie najniższą możliwą ocenę. I wcale nie chodzi tu o gust czy o to, że „nie przepadam za smutnymi historiami” albo że brak we mnie zrozumienia. Chodzi o podejście do tematu, który jest dla mnie zbyt osobisty.

Motyw choroby nie jest mi obcy… wręcz przeciwnie. W obecnym momencie mojego życia widzę go na własne oczy, na co dzień. Wiem, jak wygląda rzeczywistość, kiedy czas wymyka się z rąk. Wiem, jak wygląda ludzkie cierpienie, jak zmienia się ich świat, jak wygląda każdy gest, każde spojrzenie, jak leki OSŁABIAJĄ. Natomiast to, co przeczytałam tutaj… zabolało. Ale nie w ten pozytywny sposób, gdzie współczucie wylewa się hektolitrami, tylko w ten nierealny. W sposób pozbawiony realności.

Główni bohaterowie kompletnie do mnie nie trafili. W Pocałunkach i Sercach potrafiłam ich pokochać i przeżywać wszystko razem z nimi, a tutaj… nie czułam absolutnie nic. I choć zabrzmi to źle - miałam do nich całkowicie ambiwalentny stosunek.

Ona z marzeniami pisarki,
On z marzeniem powrotu do sportu.

I miłość od PIERWSZEGO WEJRZENIA.

I ja naprawdę rozumiem motyw instant love, ale w ich przypadku? Nawet mając świadomość, że czas był ograniczony, kompletnie tego nie kupiłam. Od pierwszego spojrzenia przeszliśmy od razu do wielkich wyznań i…

“Stałeś się moim życiem.”
“Kocham cię tak bardzo, że nie wiem, jak miałabym bez ciebie żyć.”
“Jeszcze nigdy tak bardzo nie chciałam o coś walczyć.” - co już KOMPLETNIE kłóciło się z ideą historii.

Rozumiem chęć dawania nadziei, rozumiem potrzebę znalezienia czegoś dobrego w cierpieniu. Ale tutaj? Nie było żadnej więzi. Nic głębszego. Nic autentycznego. Nie widziałam nawet cierpienia… cierpienia, które JEST W MOIM ŻYCIU CODZIENNYM.

Dialogi, zarówno głównych, jak i pobocznych postaci, były dla mnie sztuczne. Żadna znajomość w tej książce nie miała głębi, nic się ze sobą nie łączyło… oprócz choroby.

Alternatywna historia June? Chciałabym zrozumieć jej zamysł, ale nie potrafię. Dlaczego właśnie w tej fikcyjnej wersji znów musiała pojawić się choroba, zwątpienie, cierpienie? Czy nie powinna być ona choć odrobiną światła, szczęścia, brokatu? Tym, czego bohaterowie nie mieli w prawdziwym życiu? Niestety, te pisarskie wstawki zamiast wzbudzić cieplejsze uczucia, wytrącały mnie z rytmu i często sprawiały, że czułam się zagubiona i zdezorientowana.

Motyw choroby, który powinien nieść OGROMNY ładunek emocjonalny, nie wywołał niczego oprócz zawodu. W samym wątku pojawiło się wiele błędów, a i nawet leczenie zostało źle przedstawione. Być może i niektóre elementy były smutne, a może i nawet przygnębiające, ale zabrakło wiele, bym mogła tę historię przeżywać wraz z bohaterami.
I wiecie, co? Jest mi zwyczajnie przykro. Przykro, że moja ulubiona autorka tym razem bardzo mnie zawiodła i wiem, że po kolejne tomy o dzieciakach na pewno już nie sięgnę.

Osobiście nie polecam.