Namiętna wojna. Dirty wild. Tom 2

Kiedy zaczynałam „Namiętną wojnę”, drugi tom serii „Dirty Wild”, byłam pewna, że wiem, w co wchodzę. A jednak Laurelin Paige znowu zrobiła swoje i dała mi historię, która mocniej wciąga w przeszłość niż w teraźniejszość. I choć normalnie nie przepadam za tym, jak autorzy przerzucają mnie z jednego punktu czasu do drugiego, tutaj te skoki miały sens. Z każdym rozdziałem czułam, że te porozrzucane wspomnienia naprawdę składają się na coś ważnego. Na coś, czego brakowałoby tej historii, gdyby była opowiedziana „po kolei”.

Najciekawsze w tym tomie było dla mnie to, że Paige pozwala nam zobaczyć Jolie i Cade’a nie jako dorosłych ludzi z aktualnymi problemami, ale jako dzieci w piekle, które ich ukształtowało. Oboje żyją pod jednym dachem z potworem, który nie pozwala im czuć się bezpiecznie. Oboje zbyt dobrze wiedzą, że dorośli nie uwierzą w ich koszmar. I w tej brutalnej samotności odnajdują siebie. To połączenie nie bierze się z romansu, tylko z desperacji i potrzeby przetrwania. Zrodzone w strachu, ale prawdziwe.

Dlatego późniejsze „chemiczne” zbliżenia w dorosłym życiu nie wyglądają jak typowa scena romantyczna. Mają w sobie ładunek, którego nie da się wyciągnąć bez znajomości ich przeszłości. I choć niektórym może to brzmieć ciężko lub mrocznie, dla mnie to było akurat. To jest taka historia, gdzie pożądanie splata się z bólem i gdzie emocjonalna zależność jest bardziej skomplikowana niż jakiekolwiek wyznanie miłości.

Warto też powiedzieć, że prośba Jolie, która staje się punktem zapalnym całej fabuły, wcale nie jest drobną rzeczą. Ona od samego początku sprawia, że Cade wychodzi poza własne granice. Wspieranie jej, nawet kiedy nie mówi mu całej prawdy, to dla niego coś więcej niż akt oddania. To sposób na walkę z demonami, które nosił przez lata. I chociaż Cade jest z natury wojownikiem, to dopiero tutaj widzimy, że jego siła nie bierze się z męskiego ego, ale z potrzeby ochrony jedynej osoby, która kiedyś też chroniła jego.

A jednak, jak to u Paige, tajemnice zbierają się jak burzowe chmury. Jolie nie mówi wszystkiego. Cade czuje, że coś jest nie tak. Niewypowiedziane słowa wracają jak echo i w pewnym momencie pękają z siłą, która aż we mnie uderzyła. Moment, w którym Cade odkrywa prawdę, był dla mnie jednym z najmocniejszych fragmentów tej książki. Nie dlatego, że jest wielkim twistem, ale dlatego że budowano do tego napięcie w sposób bardzo emocjonalny. Ja autentycznie czułam jego zawód, złość i to poczucie „dlaczego znowu jesteśmy w miejscu, gdzie wszystko można było rozwiązać wcześniej”.

Druga połowa powieści to już jazda bez trzymanki. Serio, to jedna z tych części, gdzie radzę faktycznie zapiąć pasy, bo wydarzenia zaczynają przyspieszać i nagle jesteśmy już o kilka poziomów głębiej niż w pierwszym tomie. Jolie i Cade nie uciekają przed przeszłością, tylko dosłownie biegną w jej stronę, jednocześnie walcząc z tym, co czują tu i teraz. Ten miks emocji, traum i namiętności sprawił, że trudno było mi odłożyć książkę choć na chwilę.

Przyznaję, że mieli momenty, w których chciałam nimi potrząsnąć, szczególnie Jolie za to ciągłe ukrywanie ważnych informacji, ale jednocześnie… rozumiałam ją. Kiedy całe twoje życie jest zbudowane na milczeniu i strachu, to mówienie prawdy nie jest takie proste, nawet gdy kochasz.

Czy „Namiętna wojna” jest idealna? Nie. Czy trzyma w napięciu bardziej niż pierwszy tom? Zdecydowanie tak. Czy daje odpowiedzi na pytania, które męczyły mnie wcześniej? W większości tak, choć zostawia kilka haczyków, które zachęcają do sięgnięcia po dalszą część serii.

Na pewno nie jest to lekka historia do poduszki. To emocjonalna jazda, pełna mroku, napięcia i trudnych wyborów. Ale właśnie dlatego mnie przekonała. O Jolie i Cade trudno jest zapomnieć, bo to bohaterowie, których nie da się włożyć w prosty schemat.