Misjonarze z Dywanowa. Część 4. Hiena

Analizując rolę Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku, można zauważyć, że jego obecność w zbiorowej świadomości wydaje się zanikać, podobnie jak pamięć o pierwszej wojnie światowej u schyłku drugiej. Wyjątkowo niewiele osób, poza bezpośrednio zaangażowanymi, wciąż pamięta o tej służbie, mimo że ukazało się kilka wspomnień na ten temat.W tym kontekście na szczególne uznanie zasługuje praca Władysława Zdanowicza, który stara się popularyzować tematykę misji irackiej poprzez stworzenie postaci szeregowego Leńczyka – głównego bohatera cyklu "Misjonarze z Dywanowa". Powieść ta ma szansę osiągnąć szerokie grono odbiorców, wykorzystując podobny styl narracyjny, co klasyki takie jak "Przygody dobrego wojaka Szwejka" Haszka, "08/15" Kirsta czy "Paragraf 22" Hellera. W polskiej literaturze wojennej jedynie postać kaprala Szczapy z książki Karola Lilienfelda-Krzewskiego przypomina w jakimś stopniu Leńczyka. Mimo różnic między nimi, Leńczyk śmiało może być stawiany obok Szwejka, kaprala Szczapy czy kapitana Yossariana, jako postać nieco odstająca od otoczenia.Główna zaleta "Misjonarzy z Dywanowa" to drobiazgowe opisy postaci i sytuacji, oparte na autentycznych relacjach uczestników misji. Dzięki temu książka jest chętnie odbierana przez weteranów, którzy odnajdują w niej atmosferę bazy oraz anegdoty z codziennego życia. Dla tych, którzy mają za sobą doświadczenie zasadniczej służby wojskowej, opisy wojskowego życia i nieformalnych relacji są szczególnie trafne. Co prawda niektórzy mogą krytykować sposób przedstawienia oficerów, ale warto pamiętać, że książka nie jest dokumentem, lecz ma dostarczać rozrywki i zainteresować czytelnika. Nowy tom przygód członków plutonu rotacyjno-dyspozycyjnego już nadchodzi i choć nie zdradzę szczegółów, mogę zapewnić, że będzie to doskonała lektura.