Metafory w dyskursie genderowym polskiego literaturoznawstwa po 1989 roku

Książka bada, jak metafory wpływają na dyskurs genderowy w polskim literaturoznawstwie po roku 1989, szczególnie analizując nurt krytyki genderowej, ruchy gejowskie, lesbijskie, queerowe oraz studia o męskości. Autorka, Katarzyna Lisowska, stawia hipotezę, że metafory odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu odrębności tych perspektyw badawczych. Rozważania Lisowskiej koncentrują się na specyfice dyskursu genderowego w kontekście literaturoznawczym w Polsce, zwracając uwagę na przydatne w tym polu koncepcje wywodzące się z długiej historii badań nad metaforą. Autorka szczególnie podkreśla złożoność i różnorodność, jaką niesie ze sobą pojęcie metaforyczności.Trzeci rozdział książki stanowi miejsce, gdzie łączą się wszystkie analizowane wątki. Lisowska oferuje analizę polskiej krytyki genderowej, lesbijskiej, gejowskiej, queerowej oraz badania nad męskością, tworząc tymczasową mapę złożoną z jedenastu grup wyrażeń, takich jak teatralność, cisza, ruch, czy metafora szafy/toalety. Autorka przy tym analizuje, jak teksty literaturoznawcze odnoszą się do literatury, starając się uchwycić unikalne cechy badanego dyskursu.Nawiązania do prac Katarzyny Majbrody na temat krytyki feministycznej podkreślają znaczenie wspólnotowości, którą tworzy się także dzięki zastosowaniu metafor. Pomimo że omawiane perspektywy często są buntownicze, Lisowska, w duchu strukturalizmu, podejmuje próbę zorganizowania i uporządkowania tego obszaru, choć przyznaje, że jest to jedynie tymczasowe i robocze przedsięwzięcie. Jej celem jest stymulowanie szerszej dyskusji na temat dyskursu genderowego w polskich studiach literaturoznawczych.