Maria Konopnicka. Rozwydrzona bezbożnica

Maria Konopnicka jest często kojarzona z „Rotą”, patriotycznym utworem o znaczeniu niemal równym hymnowi narodowemu, który w trudnych czasach rozbiorów, wojen i okupacji pomagał Polakom zachować swoją tożsamość narodową. W okresie PRL "Rota" była chętnie wykorzystywana przez środowiska opozycyjne podczas różnorodnych manifestacji patriotyczno-religijnych. Dziś Konopnicka jest szczególnie ceniona przez konserwatywno-narodowe kręgi, które podkreślają kluczową rolę jej twórczości w kształtowaniu moralnej postawy i patriotyzmu wielu pokoleń.

Jednak przy gloryfikacji jej dokonań często pomija się fakt, że była kobietą zmagającą się z niezwykle zawiłymi wyzwaniami życiowymi. Błędem byłoby widzieć w niej jedynie „moralną opokę Narodu”. W rzeczywistości Konopnicka to postać wyemancypowana, znana z odważnych relacji z młodszymi mężczyznami, co w jej czasach powodowało krytykę ze strony katolickich środowisk, które postrzegały jej dzieła jako szkodliwe dla Kościoła i narodowości polskiej.

Osobowość tej poetki jest niezwykle trudno jednoznacznie sklasyfikować. Na co dzień funkcjonowała jako troskliwa matka samotnie wychowująca dzieci, ale gdy tylko dorosły na tyle, by radzić sobie samodzielnie, opuściła Warszawę i przez niemal dwie dekady prowadziła wędrowne życie po Europie. Chociaż czasem określana jest jako feministka, przy bliższym poznaniu jej życia i twórczości, taki pogląd wydaje się przesadzony. Uznanie jej za skandalistkę również jest wątpliwe, ponieważ w przeciwieństwie do typowych skandalistów, bardzo troszczyła się o swój publiczny wizerunek. Wielkie zainteresowanie budzi jej relacja z Marią Dulębianką, młodszą o dziewiętnaście lat malarką, która porzuciła własną artystyczną karierę, aby zająć się walką o prawa kobiet i opieką nad Konopnicką.

Ta książka nie skupia się na Maria Konopnickiej jako pisarce czy poetce, lecz odkrywa ją jako kobietę uwikłaną w złożone relacje emocjonalne i codzienne problemy życia.